Blog post

Μία απλή συνταγή για ουσιαστικές σχέσεις: Στα χρώματα του Ιμπρεσιονισμού και του Εξπρεσιονισμού

By Joanna K

Η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης άνοιξε τις πύλες της στους επισκέπτες και σήμανε την έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς. Επιστροφή στο θρανίο για τους μαθητές, επιστροφή στην έδρα για τους καθηγητές. Κάθε επιστροφή θέλει μία νέα τσάντα, ένα ακόμη τετράδιο, ένα μεγάλο ημερολόγιο που θα δώσει φωνή στα σχέδια και στους στόχους για τη νέα σχολική χρονιά.

Κάπου στη γειτονιά μου, ετοιμάζομαι να αγοράσω τετράδια, ένα για κάθε δράση που σχεδιάζω να αναλάβω. Η φετινή χρονιά προβλέπεται να είναι γεμάτη δράση. Βλέπω την ποικιλία σε σχέδια και χρώματα και εντυπωσιάζομαι. Υπάρχουν τετράδια με εξώφυλλα που θυμίζουν πίνακες ζωγραφικής και ημερολόγια που θυμίζουν εικονογραφημένα βιβλία. Περιδιαβαίνοντας αυτή την πρότυπη έκθεση, θυμάμαι τη χρονιά που δίδασκα σε ΙΕΚ και συζητούσα με τους σπουδαστές για τη ζωγραφική. Για τον Ιμπρεσιονισμό. Για τον Εξπρεσιονισμό. Ωραία χρονιά.

Ανέκαθεν εκτιμούσα τη ζωγραφική. Στα χρόνια του σχολείου, ζωγράφιζα και είχα αναπτύξει το δικό μου στυλ. Αυτό θέλω να θυμάμαι! Ανέκαθεν μπέρδευα τον Ιμπρεσιονισμό με τον Εξπρεσιονισμό. Θα μάθαινα τη διαφορά όταν θα δίδασκα Αγγλικά σε δημόσιο ΙΕΚ, στην ειδικότητα των Μαγείρων. Μαζί με τη συγκεκριμένη διαφορά θα μάθαινα κάτι σημαντικό για τις σχέσεις με τους άλλους.

Οι σπουδαστές μάγειρες: Διαφορετικές αφετηρίες, κοινός προορισμός

Είχα περιορισμένη εμπειρία διδασκαλίας σε ΙΕΚ όταν ξεκίνησα να συνεργάζομαι με τη συγκεκριμένη ομάδα σπουδαστών. Θυμάμαι στην τάξη να μπαίνει πρώτα το άγχος και μετά εγώ. Θυμάμαι τα μαθήματά μας να γίνονται σε παραδοσιακή τάξη, με μαυροπίνακα και κιμωλία. Διαβάζοντας βιβλία Παιδαγωγικής που τόνιζαν τη σημαντικότητα του περιβάλλοντος και της τεχνολογίας στη μάθηση, άρχισα να αναρωτιέμαι πώς θα κρατούσα το ενδιαφέρον των σπουδαστών χωρίς υπολογιστή, προβολέα και διαφάνειες. Με άλλα λόγια, πώς θα μπορούσα να εφαρμόσω στην πράξη αυτά που διάβαζα, και να έβαζα μία τελεία στο άγχος.

Κάποιοι από τους σπουδαστές εργάζονταν ως μάγειρες και ενδιαφέρονταν για την πιστοποίηση. Είχαν πρακτικές γνώσεις και μεράκι για τη μαγειρική και ήθελαν τώρα να κατακτήσουν τη θεωρία. Κάποιοι αναζητούσαν νέους επαγγελματικούς προορισμούς, πιο κοντά στα ταλέντα τους. Είχαν σπουδάσει ένα διαφορετικό γνωστικό αντικείμενο, κάποιοι στην Ελλάδα και κάποιοι στο εξωτερικό, και είχαν καταλάβει πως δεν τους ταίριαζε. Με διαφορετικές αφετηρίες και διαφορετικές εμπειρίες κάθονταν στο θρανίο για να προετοιμαστούν για μία σημαντική αλλαγή στη ζωή τους. Στην τάξη αυτή όλοι εκτιμούσαμε τις προσπάθειες που ο καθένας από εμάς έκανε να φτιάξει μία βάση για τα όνειρά του και τις προσδοκίες από τη ζωή.

Με μεράκι για τη ζωγραφική και την επικοινωνία

Την περίοδο εκείνη, θυμήθηκα πόσο μου άρεσε η ζωγραφική. Άρχισα να φιλοτεχνώ τα εξώφυλλα του υλικού που ετοίμαζα για τα μαθήματά μας. Πώς; Επέλεγα φωτογραφίες έργων τέχνης που έβρισκα στο διαδίκτυο και που κάτι είχαν να μου πουν (με προσοχή στα πνευματικά δικαιώματα!). Συνήθως επέλεγα έργα αντιπροσωπευτικά του Ιμπρεσιονισμού, με τα έργα του Εξπρεσιονισμού να είναι μία εναλλακτική επιλογή. Ο Μονέ και τα τοπία του, ο Ντεγκά και οι μπαλαρίνες του αλλά και ο Καντίνσκι και το πνευματικό είχαν βρει τη δική τους θέση στα μαθήματά μας.

Οι μάγειρες ανταποκρίθηκαν θετικά. Οι συζητήσεις που κάναμε γύρω από τα εξώφυλλα είχαν ενδιαφέρον. Όλοι είχαν κάτι ενδιαφέρον να πουν και να μοιραστούν με την υπόλοιπη ομάδα. Όπως όλοι οι άνθρωποι, περίμεναν να τους δοθεί η ευκαιρία να εκφράσουν σκέψεις, προβληματισμούς και ενδιαφέροντα που ωρίμαζαν μέσα τους. Περίμεναν την κατάλληλη στιγμή. Ας μην ξεχνάμε πως η μαγειρική είναι τέχνη και απαιτεί να μπορούμε να διακρίνουμε και να εκτιμάμε το ωραίο, μία ικανότητα που φαίνεται όταν σερβίρουμε το φαγητό.

Η πρώτη εντύπωση και το βαθύτερο συναίσθημα

Στις συζητήσεις κατάλαβα πως ακόμη μπέρδευα τον Ιμπρεσιονισμό με τον Εξπρεσιονισμό. Και πίστεψα πως τώρα που καθόμουν στην έδρα, δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι γι’ αυτό. Στάθηκα τυχερή. Ήμουν σε μία ομάδα που έβλεπε το θρανίο και την έδρα ως έναν χώρο ανταλλαγής εμπειριών. Αυτή δεν είναι η ουσία της εκπαίδευσης ενηλίκων; Προτού η έρευνα δράσης καθιερωθεί ως εργαλείο μάθησης στην εκπαίδευση ενηλίκων εμείς την εφαρμόσαμε πιλοτικά και με επιτυχία. Συγκεντρώσαμε κείμενα και φωτογραφίες έργων του Ιμπρεσιονισμού και του Εξπρεσιονισμού και συζητήσαμε τις διαφορές μεταξύ τους.

Συντονιστής της συζήτησης ήταν σπουδαστής που εκτιμούσε ιδιαίτερα τη ζωγραφική και γνώριζε λεπτομέρειες. Είχε σπουδάσει στο εξωτερικό, σε μία χώρα γνωστή για την αγάπη της για τις τέχνες – μία φτωχή χώρα με πλούσιο πολιτισμό. Αυτή την αγάπη τη μοιράστηκε μαζί μας. Με τη βοήθειά του μάθαμε πως αν ο Ιμπρεσιονισμός είναι η πρώτη εντύπωση και το πρώτο συναίσθημα γι’ αυτό που βλέπουμε, ο Εξπρεσιονισμός είναι η σκέψη και το βαθύτερο συναίσθημα. Έτσι στον Ιμπρεσιονισμό τα χρώματα είναι πιο φωτεινά, ενώ στον Εξπρεσιονισμό πιο σκοτεινά…

Η γιορτή της μοναδικότητας

Πλησίαζαν τα Χριστούγεννα και αποφασίσαμε να οργανώσουμε μία μικρή γιορτή. Μαθαίναμε ο ένας από τον άλλον και αυτό μας έκανε να περνάμε καλά στα μαθήματά μας. Οφείλαμε να το γιορτάσουμε. Αναλάβαμε από μία δουλειά, αυτό που μας έκανε όλους να νιώθουμε δημιουργικοί.

Την ημέρα της γιορτής, η έδρα μετατράπηκε σε μπουφέ: τραπεζομάντηλο, χαρτοπετσέτες, πανδαισία γεύσεων και αρωμάτων. Όσα ετοίμασαν οι μάγειρες ήταν σε χρώματα φωτεινά, αρμονικά δεμένα. Είχαμε όλοι αδυναμία στον Ιμπρεσιονισμό. Στη μέση, μία χριστουγεννιάτικη κάρτα – η δική μου συμβολή στη γιορτή. Στο φόντο, στον πίνακα, πολύχρωμες ευχές για τις γιορτές. Γύρω από τον μπουφέ, μία καλή παρέα που όλο και μεγάλωνε. Βλέπετε, η πόρτα της γιορτής ήταν ανοιχτή για όσους ήθελαν να μοιραστούν μαζί μας τη γιορτινή διάθεση. Και δεν ήταν λίγοι.

Εκείνη την ημέρα, περάσαμε όλοι καλά, και εμείς (η ομάδα) και οι επισκέπτες μας. Στην παραδοσιακή εκείνη τάξη, με τον μαυροπίνακα και τις κιμωλίες, υπήρχε θέση για όλους και για όλα: τα όνειρα και τις προσδοκίες, τις αγωνίες και τις ανησυχίες, τις γνώσεις και τις εμπειρίες.

Μαθαίνοντας τη διαφορά μεταξύ του Ιμπρεσιονισμού και του Εξπρεσιονισμού έμαθα τι χρειάζεται για να είναι η επικοινωνία με τους άλλους ουσιαστική. Κατάλαβα πως το βασικό «υλικό» για να «φτιάξουμε» μία ουσιαστική σχέση με τους άλλους είναι η αναγνώριση και εκτίμηση της αφετηρίας και του προορισμού του κάθε ανθρώπου. Μία γιορτή της μοναδικότητας του καθένα από εμάς. Μία απλή και δοκιμασμένη συνταγή!

~~~~

Να έχετε μία δημιουργική βδομάδα!

~~~~

Πληροφορίες

  • Εάν θέλετε να μάθετε περισσότερα για τον Μονέ, μπορείτε να διαβάσετε το βιβλίο του Michael Howard: Οι Θησαυροί του Μονέ. Εκδόσεις Modern Times (2008)
  • Και για τον Καντίνσκι, το βιβλίο που έγραψε ο ίδιος για το έργο του: Για το Πνευματικό στην Τέχνη. Εκδόσεις Νεφέλη (1981)
  • Φωτογραφία: Ο κήπος του Μονέ στο Ζιβερνί, Wikimedia Commons
Sharing is caring!

Αφήστε το Σχόλιο σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *