Blog post

Η άνοιξη που περιμένω: Στα χρώματα της ανεμελιάς και της εμπιστοσύνης

9 Μαρτίου 2019Joanna K.

Πώς θα μπορούσα να αντισταθώ στη χαρά του κίτρινου που δένει αρμονικά τις εικόνες με τα κείμενά της. Και να μην απαντήσω με τον τρόπο μου στο ερώτημα της Μαρίας (Μια ματιά στον ήλιο με γιορτινά!): Ποια άνοιξη περιμένουμε; Για μένα είναι μία ευκαιρία να δω την πρόσφατη επίσκεψή μου στη Λέσβο με μία διαφορετική ματιά.

Στη Λέσβο βρέθηκα πριν λίγες βδομάδες. Χειμώνας έξω, χειμώνας μέσα. Είχα διαβάσει στο διαδίκτυο πολλά για την καθημερινότητα στο νησί και δεν γνώριζα τι θα έβλεπα εκεί. Τι εικόνες θα άντεχα να βλέπω και τι θα έπαιρνα μαζί μου στην επιστροφή.

Πρώτη μέρα στο νησί, ακούω διάφορες ιστορίες και διάφορες αλήθειες, όλες σε γκρι φόντο. Κάποια χαμόγελα αμηχανίας θα έσπαγαν το μουντό του ορίζοντα.

Ακούω για ανθρώπους που μεγάλωσαν χωρίς ταυτότητα, χωρίς να γνωρίζουν ποιοι είναι και ποιοι θέλουν να είναι. Ορισμένοι έμαθαν να κρύβουν την αλήθεια τους από κάποιους άλλους, και να πορεύονται στη ζωή παρέα με τον φόβο. Αναρωτιέμαι τι θα μπορούσε να συμβεί αν αυτοί οι κάποιοι άλλοι, που δεν τους καταλάβαιναν, μάθαιναν την αλήθεια τους.

Για ανθρώπους που ένιωθαν πως δεν υπήρχε θέση γι’ αυτούς στον κόσμο τούτο. Αυτό άκουγαν χρόνια, αυτό έμαθαν να πιστεύουν. Ένας φάρος βυθισμένος στο σκοτάδι. Και μία αλήθεια να  ψιθυρίζει στο αυτί τους λόγια σκληρά. Δεν ήταν, λέει, σαν κάποιους άλλους, εκεί  κάτω, ίσως και πιο κοντά. Και δεν άξιζαν να έχουν τη δική τους θέση και τη δική τους χαρά στη ζωή.

Για ανθρώπους μετανιωμένους, για όσα έκαναν και αυτά που δεν έκαναν. Για δύσκολες αποφάσεις και δύσκολες καταστάσεις. Για πράξεις που δεν τιμούν τον άνθρωπο και που επαναλαμβάνονται στο πέρασμα του χρόνου, συχνά.

Η άνοιξη που περιμένω

στα χρώματα της ανεμελιάς και της εμπιστοσύνης

(Photo: Enjoy Nature on twitter)

Δεύτερη μέρα στο νησί, βλέπω κάτι που με ξαφνιάζει ευχάριστα. Βλέπω στο γκρι να προσθέτονται χρώματα, το ένα μετά το άλλο. Και να υπάρχει ζωή, και πάλι. Όπως τα βραχάκια και οι πέτρες που αποκτούν λάμψη, φως και ζωντάνια στο ηλιοβασίλεμα.

Βλέπω τα παιδιά να παίζουν στη λάσπη, ελεύθερα, γεμάτα χαρά. Όχι, δεν φοράνε μαύρα. Τα κορίτσια φοράνε κάτι σε ροζ και τα αγόρια κάτι σε μπλε. Κάποιες αξίες παραμένουν σταθερές. Όλα τους φοράνε τη λάμψη μίας αλλιώτικης ζωής.

Εκεί στη λάσπη, που λέτε, βλέπω τα παιδιά να φτιάχνουν έναν κόσμο φιλόξενο για τα ίδια. Να ψάχνουν όλα μαζί για πολύχρωμες πέτρες στο ρυάκι. Να τσαλαβουτάν όλα μαζί μέσα στο ρυάκι. Λες και το ρυάκι τα κρατούσε μακριά από τους μεγάλους και τα προβλήματά τους.

Ο χειμώνας μίας χαμένης παιδικότητας παραχωρεί τη θέση του στην υπόσχεση της άνοιξης για ξεγνοιασιά και ανεμελιά.

Βλέπω ανθρώπους, τώρα τους μεγάλους, να γελάνε. Να πιάνει ο ένας τον ώμο του άλλου, σαν να θέλουν να πούνε: «Εδώ είμαι. Δεν ήμουν τότε, είμαι τώρα». Ο ένας στέκεται δίπλα στον άλλον – όχι απέναντι. Μπορούν να το κάνουν όταν θέλουν να ακούσουν και να καταλάβουν, ο ένας τον άλλον.

Ο χειμώνας της απόγνωσης και της απελπισίας παραχωρεί τη θέση του στην υπόσχεση της άνοιξης για εμπιστοσύνη και κατανόηση.

Αυτή είναι η άνοιξη που περιμένω. Περιμένω να νιώσω πάλι παιδί. Να τσαλαβουτώ μέσα στο ρυάκι. Να κάνω νόημα σε όσους προσπαθούν να βρουν ξανά την πίστη στη ζωή, να με ακολουθήσουν. Και μετά, να καθίσουμε στα βραχάκια, να απολαύσουμε τα ανοιξιάτικα ηλιοβασιλέματα. Μαζί.

Να έχετε μία δημιουργική άνοιξη

Σημείωση: Την βασική φωτογραφία, την τράβηξα στη δομή του ΠΙΚΠΑ Λέσβου

Sharing is caring!

Comments (6)

  • Ρένα Χριστοδούλου

    13 Μαρτίου 2019 at 16:04

    Πολύ ιδιαίτερη η άνοιξη σου Joanna.
    Ευχαριστούμε που τη μοιράστηκες μαζί μας.
    Προσπάθησα να αφήσω το μέιλ μου αλλά δεν το δέχεται.

    1. Joanna K.

      13 Μαρτίου 2019 at 19:56

      Ρένα, ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη, και το σχόλιο. Παρά τα τεχνικά θέματα που ζητούν την προσοχή μου, το βλέπω το μέιλ – όλα καλά.

  • Μαρία Νικολάου

    12 Μαρτίου 2019 at 17:56

    Ο άντρας μου είναι από την Λέσβο και πηγαίνουμε συχνά. Καταλαβαίνω τις σκέψεις σου. Σ’ ευχαριστώ που μοιράστηκες μαζί μας αυτήν την άνοιξη! Μακάρι αυτή η άνοιξη να κρατήσει πολύ!

    1. Joanna K.

      12 Μαρτίου 2019 at 18:08

      Πόσο ωραία ακούγεται, να σε καταλαβαίνουν, αυτό που προσπαθείς να μοιραστείς. Με τη σειρά μου, ευχαριστώ πολύ για την όμορφη ευκαιρία, να δω την άνοιξη εκεί, στη Λέσβο.

  • Dionyssis Manesis

    10 Μαρτίου 2019 at 12:30

    Το ωραίο σου κείμενο κλείνει με την ίδια λέξη που προφέρει κι η τοιχογραφία του Μωχάμετ, στο ΠΙΚΠΑ:
    «Μαζί». Εκεί μέσα η άνοιξη, εκεί οι αγκαλιές, εκεί η πίστη σ’ ένα μέλλον που θα μπορεί και να χαμογελάει, εκεί το ακουμπισμένο σε ώμο χέρι.
    Νομίζω πως πρέπει να στεκόμαστε σαν τα παιδιά στη λάσπη, στο ροζ και στο μπλε – κι η λάσπη πηλός για να χτίζουμε τον κόσμο. Όταν από ένα ταξίδι στη Λέσβο η ματιά και το μυαλό στέκεται σ’ αυτά που διάβασα, η άνοιξη μου ανοίγει το παράθυρο και εισβάλλει μέσα.

    Καλές μέρες

    1. Joanna K.

      10 Μαρτίου 2019 at 18:57

      Καλές μας μέρες .. Άκουγα και επαναλάμβανα τη λέξη ‘μαζί’, εκεί. Δεν γνώριζα τι σημαίνει η λέξη στον τοίχο, κάτω. Χαίρομαι που τώρα γνωρίζω .. Αφήνουμε λοιπόν τα παράθυρα ανοιχτά, να μπει η άνοιξη, ελεύθερα.

Αφήστε το Σχόλιο σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *