Blog post

Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης: «Εμείς» κι «εκείνοι» γύρω από τον φόβο και την επιλογή

23 Σεπτεμβρίου 2018Joanna K.

21 Σεπτεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα Ειρήνης και θυμάμαι τη συμμετοχή μου στην εκστρατεία της Ύπατης Αρμοστείας στην Ελλάδα ενάντια στη ρατσιστική βία – και κάθε μορφής βίας. Ένα άρθρο για «εμάς» που έχουμε την βάση μας και για «εκείνους», τους πρόσφυγες και τους μετανάστες, που αναζητούν ένα καταφύγιο.

Ακολουθεί ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα, όπως υποσχέθηκα την προηγούμενη βδομάδα:

 

Φαντάσου να ξεκινάς τη ζωή σου με την πεποίθηση ή διαπίστωση πως για κάποιους ανθρώπους, μιας ομάδας άλλης, διαφορετικής από αυτήν που σου είπαν πως ανήκεις, είσαι ανεπιθύμητος ή επικίνδυνος, και πως χρειάζεται να κρύβεις την ύπαρξή σου. Διαφορετικά, αν «οι άλλοι» σε βρουν, θα σου κάνουν κακό. Φαντάσου να μεγαλώνεις με την αίσθηση πως αυτό που είσαι ή προσπαθείς να γίνεις δεν είναι αποδεκτό από την άλλη ομάδα, και πως χρειάζεται να κρατάς την αλήθεια σου κλειδωμένη. Διαφορετικά, αν «οι άλλοι» τη μάθουν, θα σου στερήσουν το παρόν. Να είσαι απλώς ένα πρόσωπο ή ένας αριθμός χωρίς δικαιώματα. Και να πορεύεσαι στη ζωή με φόβο, μόνο φόβο, χωρίς να έχεις γνωρίσει άλλο συναίσθημα.

«Οι πρόσφυγες δεν έχουν επιλογή». Δεν επιλέγουν να γίνουν πρόσφυγες. Δεν επέλεξαν εκείνοι να εγκαταλείψουν τον τόπο τους κι όσα μπορεί να τους δένουν μ’ αυτόν. Αναγκάστηκαν. Κάποιοι με την εξουσία στα χέρια τους πήραν αποφάσεις για εκείνους, χωρίς εκείνους. Κι ήταν απόφαση που οδηγούσε σε περιορισμούς και στερήσεις κι απώλειες. Οι πρόσφυγες αναγκάζονται  να αναζητήσουν ένα κάποιο παρόν κάπου αλλού, να μπορούν να αναπνέουν χωρίς περιορισμούς. Και να σταματήσουν να φοβούνται. Όταν φοβάσαι για τη ζωή σου, όσο δυνατά κι αν χτυπά η καρδιά σου, σταματάς να ζεις. Υπάρχεις, αλλά δεν ζεις. Αυτό πιστεύω.

Εμείς, που δεν είμαστε πρόσφυγες, έχουμε την επιλογή. Μπορούμε να έχουμε το δικό μας παρόν. Και να το διαμορφώσουμε με βάση τις δικές μας επιθυμίες. Και να του δώσουμε το χρώμα ή το άρωμα που ταιριάζει σ’ εμάς. Ξέρω, δεν είναι λίγες οι φορές που τα προβλήματα της καθημερινότητας μάς κάνουν να ασφυκτιούμε και να απελπιζόμαστε και να νιώθουμε πως δεν θα τα βγάλουμε πέρα. Όμως όποια κι αν είναι τα προβλήματα, όσο περιορισμένα κι αν είναι τα οικονομικά μας, όσο μικρός κι αν είναι ο κύκλος των γνωριμιών μας, μπορούμε να κάνουμε επιλογές. Μπορούμε να έχουμε τον «χώρο» μας, να αρθρώσουμε τόσο τα «θέλω» και τις ανάγκες μας όσο και τις ανησυχίες και τους προβληματισμούς μας. Και μετά, να αποφασίσουμε αν και τι θα κάνουμε γι’ αυτά.

Εμείς μπορούμε να επιλέξουμε τα άτομα που θέλουμε να είναι κοντά μας, να μας συντροφεύουν στα εύκολα και στα δύσκολα. Μαζί τους θα κάνουμε τις πλάκες μας, θα πάμε εκδρομή – δεν χρειάζεται κάπου μακριά, θα τσακωθούμε και θα τα βρούμε – ίσως να τσακωθούμε ξανά και να τα βρούμε ξανά. Μπορούμε να επιλέξουμε πράγματα και δραστηριότητες που μας φτιάχνουν τη διάθεση, μας ξεσηκώνουν, γιατί όχι, μας απογειώνουν. Να πούμε το ταβερνάκι όπου θα τα πιούμε με την παρέα, το σινεμά και την ταινία για το πρώτο ραντεβού, τη μουσική στο κινητό, τη διαδρομή για τρέξιμο ή περπάτημα – βουνό ή παραλία; Όπως και να έχει, νιώθουμε, επιλέγουμε, ζούμε.

Κάποιες φορές νιώθουμε όμορφα, κάποιες φορές οι ανησυχίες κι οι φόβοι έχουν τον πρώτο λόγο. Οι φόβοι μας μπορεί να έχουν να κάνουν με τους λογαριασμούς που τρέχουν, την έκβαση μιας προσωπικής υπόθεσης, το άγνωστο στη ζωή μας. Μπορεί να φοβόμαστε τον πρόσφυγα, τον με ή χωρίς ταυτότητα. Είναι δίπλα μας και δεν τον γνωρίζουμε. Όμως έχουμε ακούσει πολλά για εκείνον και τους «όμοιούς» του. Και δεν ξέρουμε τι να πιστέψουμε, τι να κρατήσουμε. Κι ο φόβος μεγαλώνει, και μας κυκλώνουν συναισθήματα που δεν τα βλέπει ο ήλιος, και σαστίζουμε. Κάπου εκεί φαίνεται πως «κολλάμε» και ξεχνάμε πως και εμείς και εκείνοι έχουμε κάτι κοινό: την επιθυμία να χαρούμε το παρόν. Δεν ξέρω αν επιλέγουμε το πώς νιώθουμε ή αν αυτό έχει κάποια σημασία. Σημασία έχει τι επιλέγουμε να κάνουμε με τα συναισθήματά μας. Τι επιλέγουμε να κάνουμε για τον φόβο που νιώθουμε για τον πρόσφυγα, για τον ξένο, για τον διαφορετικό. Θα επιτρέψουμε στον φόβο να δηλητηριάσει τις σκέψεις και τις πράξεις μας ή θα τον αντιμετωπίσουμε και θα δώσουμε χέρι φιλίας; Η επιλογή είναι εκεί και περιμένει…

 

Διασχίζοντας τη γραμμή, ανέμελα και χαρούμενα

 

Ίσως αυτό που συμβάλει στη συμφιλίωση και στην ειρήνη λαών και ανθρώπων που φοβούνται ή που δεν καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον να είναι η αναγνώριση της ύπαρξης κοινών σημείων. Η αναγνώριση της ανάγκης για εμπιστοσύνη, σεβασμό και επαφή. Υπάρχει κάποιος άνθρωπος που να μην έχει βιώσει φόβο, απελπισία ή και απόγνωση; Ή που να μην θέλει να χαίρεται το παρόν; Πάντα απλά, η επιλογή είναι εκεί και περιμένει!

 

Να έχετε μία δημιουργική βδομάδα!

 

Φωτογραφία: Camil Tulcan

Sharing is caring!

Αφήστε το Σχόλιο σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Προηγ. Άρθρο Επόμενο Άρθρο