Blog post

Το χιόνι της θαλπωρής

By Joanna Kats

Για τον μικρό μας φίλο, της σημερινής μας ιστορίας, η διαδρομή προς το σχολείο φάνταζε με ταξίδι. Είχε μια μεγάλη απόσταση να διανύσει, με τα πόδια. Περνούσε μέσα από τα σπίτια των γειτόνων. Αρχικά, για να κόψει δρόμο. Στη συνέχεια, για να νιώσει τη θαλπωρή της μεγάλης οικογένειας. Με τους γονείς του να δουλεύουν ώρες πολλές στη μεγάλη πόλη, ένιωθε τη γειτονιά σαν μια μεγάλη οικογένεια.

Έμενε σε ένα μικρό μέρος, εκεί που ο χειμώνας άραζε για τα καλά και δεν έλεγε να φύγει. Και η άνοιξη περίμενε καρτερικά να έρθει η σειρά της. Με τόσο βαρύ χειμώνα, ο μικρός μας φίλος φρόντιζε να ντύνεται καλά. Να φορά μια πανοπλία σαν αυτή του Δον Κιχώτη, του αγαπημένου του ήρωα, όπως συνήθιζε να λέει. Μάλλον σαν μπαγιάτικο κρεμμύδι, έλεγαν οι συμμαθητές του περιπαιχτικά.

Έμενε στη γειτονιά των ξένων. Το μόνο παιδί εκεί. Στο διπλανό σπίτι, με το μεγάλο κήπο, υπήρχε ένα ζευγάρι καλλιτεχνών από τη Μεσόγειο. Τους άρεσε να ζωγραφίζουν στο κάτω δωμάτιο, που έβλεπε στον κήπο. Παραδίπλα, εκεί με τον μεγάλο αχυρώνα, ζούσε ένα ζευγάρι αγροτών από την κεντρική Ευρώπη. Πίσω από τον αχυρώνα, πρόβαλε δειλά ένα μικρό σπίτι με θέα στο ρυάκι. Εκεί έμενε ένας γέροντας από την Βόρεια Ευρώπη. «Ο παππούς μου», όπως του άρεσε να λέει. Αυτός που ήθελε να είναι ο παππούς του και που είχε πάντα μια καλή κουβέντα να του πει.   

Κάθε μέρα, τα αποτυπώματα του μικρού μας φίλου έδιναν ζωή στη γειτονιά. Σαν άνοιγε την πίσω πόρτα του σπιτιού για το ταξίδι προς το σχολείο, τον καλημέριζε το αχνιστό άρωμα της φροντίδας. Πόσο του άρεσε να λέει πως στη Μεσόγειο τον περίμεναν φρούτα εποχής, στην κεντρική Ευρώπη ζεστή σοκολάτα με σαντιγί, και στην Βόρεια Ευρώπη κολατσιό για το μεσημέρι, για λίγο πριν το κουδούνι της επιστροφής. Τι περίεργος, έλεγαν και ξανάλεγαν οι συμμαθητές του.  

Σήμερα δεν υπήρχαν αποτυπώματα στο χιόνι. Σήμερα δεν θα πήγαινε στο σχολείο. Οι γονείς του είχαν ήδη φύγει για την πόλη και ο μικρός μας φίλος είχε αποφασίσει να μείνει σπίτι. Εδώ και δύο μέρες του έκανε παρέα η στεναχώρια. Είχε στεναχωρηθεί με κάτι που είχε γίνει στο σχολείο. Κάτι που τον έκανε να νιώθει πως οι άλλοι, δεν τον ήθελαν στην παρέα τους.

– Θέλεις να μου πεις τι συνέβη; ρώτησε με ενδιαφέρον ο παππούς όταν έφθασε η ώρα για το κολατσιό.

– Όχι, παππού, δεν θέλω, απάντησε λυπημένα ο μικρός μας φίλος.

– Σεβαστό. Πάρε το πιάτο και πάμε να καθίσουμε δίπλα στο παράθυρο.

Από το παράθυρο μπορούσαν να δουν τον μεγάλο κήπο, τον μεγάλο αχυρώνα και ένα ίχνος του μικρού σπιτιού με τη μεγάλη καρδιά.

– Δες τι όμορφα που δείχνουν όλα στα λευκά. Τόσο ήρεμα, τόσο γαλήνια. Και τώρα που βγήκε ο ήλιος, τόσο φωτεινά.

– Θα λιώσει το χιόνι, παππού, και θα γίνει λάσπη.

– Αυτή την εντύπωση έχεις; ρώτησε ο παππούς σηκώνοντας το φρύδι.

– Έτσι είναι, παππού. Το χιόνι όταν λιώνει γίνεται λάσπη, επέμενε λυπημένα ο μικρός μας φίλος.

– OK, όμως δεν έχει λιώσει ακόμη. Απλώνεται μπροστά μας. Για δες το τοπίο. Δες το καλά. Τι βλέπεις; Τι σου ψιθυρίζει στο αυτί;

Του άρεσε πώς του μιλούσε ο παππούς. Ποιητικά! Τον θαύμαζε και ήθελε να του μοιάζει. Και ο παππούς πάντα τον ενθάρρυνε να λέει την άποψη του. Κάθε φορά που βρισκόντουσαν και τα λέγανε οι δυο τους. Τι του ψιθύριζε λοιπόν το χιόνι στο αυτί;

Μια βαθιά ανάσα έδωσε χρώμα στη σιωπή. Σηκώθηκε όρθιος και κόλλησε τη μύτη του στο παράθυρο, να βλέπει καλύτερα. Έτσι πως το χιόνι είχε στρώσει για τα καλά ήταν λες και τα σπίτια είχαν ντυθεί στα λευκά. Οι ρυθμοί γύρω από τα σπίτια ήταν πιο αργοί. Πιο απαλοί. Ναι, πιο απαλοί. Καμιά βιασύνη. Επικρατούσε μια ηρεμία στην φύση. Αυτή που θα ήθελε στο σχολείο.

Μα πώς του είχε διαφύγει η ηρεμία της φύσης, ρωτούσε με περιέργεια τον εαυτό του. Πόσο ήρεμη έδειχνε τώρα η φύση. Ο μικρός μας φίλος είχε πλέον την εντύπωση πως το χιόνι προστάτευε τους πάντες και τα πάντα από προβλήματα και στεναχώριες. Ήταν σαν να βοηθούσε τους πάντες και τα πάντα να κάνουν ένα διάλειμμα. Να ξεκουραστούν από προβλήματα και στεναχώριες. Αυτό που ο ίδιος ήθελε για τη σημερινή μέρα.

– Μικρέ μου φίλε, τα λες πολύ όμορφα, αναφώνησε με περηφάνια ο παππούς.

Ο ήλιος γίνονταν πιο φωτεινός και η αντανάκλαση στο χιόνι έφθανε μέχρι το ύψος της καρδιάς του μικρού μας φίλου. Μια αντανάκλαση και μια ζεστασιά. Και ήταν αυτή η ζεστασιά που τον έκανε να δηλώνει πως το χιόνι δίνει στην άνοιξη χρόνο, να προετοιμάσει την άφιξη της. Να διαλέξει χρώματα και αρώματα για την εμφάνιση της.

Ο παππούς χαμογέλασε και πρότεινε στον μικρό μας φίλο να πάνε επίσκεψη στους ζωγράφους δίπλα – ένα ταξίδι στη Μεσόγειο. Να τους πούνε τι φρούτα θα ήθελε να πάρει μαζί του, όταν θα αποφάσιζε να πάει στο σχολείο ξανά.

– Και ζεστή σοκολάτα, παππού. Μην ξεχνάς τη σοκολάτα!

Και ο παππούς χαμογέλασε ζεστά. Και κάπως έτσι, οι δυο τους ντύθηκαν ζεστά, να βγουν στο χιόνι, να πάνε επίσκεψη. Να οργανώσουν μαζί την επιστροφή στο σχολείο.

Η ιστορία πίσω από την ιστορία

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στην Φωτο-Συγγραφική Σκυτάλη #4 που διοργανώνει η Μαίρη από τη Γήινη Ματιά (κλικ). Πηγή έμπνευσης της ιστορίας, η φωτογραφία που διάλεξε η Ρούλα από το Σμαραγδάκι (κλικ), έργο του αγαπημένου μου Κλοντ Μονέ, μαζί με τη λέξη: χειμώνας.

Και αυτή είναι η φωτογραφία που έχω διαλέξει για την Μαριάνα από το Onirokosmos (κλικ), μαζί με τη λέξη: συντροφικότητα. Μαριάνα, πιστεύω πως η φωτογραφία αυτή έχει κάτι το ονειρικό.

Συντροφικότητα
Πηγή: Leonid Afremov

Πρώτη συμμετοχή σε φωτογραφική σκυτάλη, με πολλές ευχαριστίες στην Μαίρη και στην Ρούλα για την ευκαιρία να μοιραστώ σκέψεις και συναισθήματα με άλλους bloggers γύρω από τον χειμώνα.

Καλές γιορτές

Comments (28)

  • Woman in blogs

    24 Ιανουαρίου 2020 at 20:15

    Συγχαρητήρια για την πρώτη σου συμμετοχή! Τη ζήλεψα την εικόνα που έδωσες στη Μαριάννα!
    Χαίρομαι πολύ που ήρθα, κι ας άργησα! Φιλιά

    1. By Joanna Kats

      25 Ιανουαρίου 2020 at 10:19

      Κάλιο αργά παρά ποτέ 🙂
      Χαίρομαι με το σχόλιο καρδιάς. Η συνέχεια, στην επόμενη φωτο-συγγραφική σκυτάλη

  • Μάνια

    14 Ιανουαρίου 2020 at 01:44

    ω ξέρεις να γράφεις λοιπόν παραμύθια !! αλλιώς … αλλιώς πως εγώ ένιωσα πως διάβαζα ένα παραμύθι 🙂
    Πραγματικά όταν κοιτάς την λευκότητα του χιονιού όπως και όταν κοιτάς στον ουρανό τα λευκά συνεφάκια που ταξιδεύουν σε αιχμαλωτίζει. Για να λέμε την αλήθεια όποτε κάτι σε έχει στενοχωρήσει αν καταφέρεις να κυττάξεις την φύση πάντα θα σου προσφέρει κάτι σε «ξεκουραση» που θα σε ξεσηκώσει για να οργανώσεις μια νέα περιπέτεια 🙂 Καλά τώρα εμένα με έπιασε και πολυλογώ … μμμ ωραία ιδέα η ζεστή σοκολάτα 🙂
    Πρώτη φορά στη σκυτάλη; να σαι καλά και για άλλες παραμυθένιες συμμετοχές 🙂

    1. By Joanna Kats

      18 Ιανουαρίου 2020 at 10:22

      Ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη και βέβαια, για το ζεστό και ενθαρρυντικό σχόλιο
      Η πρώτη συμμετοχή, ενθουσιασμός και άγχος μαζί
      Η επόμενη συμμετοχή, μια γλυκιά αναμονή. Καλή μας συνέχεια

  • Marina Tsardakli

    24 Δεκεμβρίου 2019 at 16:02

    Πόσο γλυκιά και ζεστή η συμμετοχή σου, γεμάτη όμορφα μηνύματα και τρυφερότητα.
    Μπράβο σου!
    Καλά Χριστούγεννα 🙂

    1. By Joanna Kats

      28 Δεκεμβρίου 2019 at 12:07

      Καλημέρα Μαρίνα
      Ευχαριστώ για την επίσκεψη και το σχόλιο σου.
      Να έχουμε μια όμορφη και δημιουργική νέα χρονιά

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΙΤΑΡΟΚΟΙΛΗΣ

    19 Δεκεμβρίου 2019 at 14:53

    Καλησπέρα Τζοάννα μου!
    Επανέρχομαι βρίσκοντας τα σχόλια ανοιχτά καθώς ανησύχησα καλή μου φίλη.
    Κατ αρχήν να χαιρετίσω και καλωσορίσω τη συμμετοχή σου στην «Φωτοσυγγραφική σκυτάλη». Για μας όλους είναι μεγάλη χαρά η ζεστή σου συμμετοχή κοντά μας. Και θα ήθελα να την παγιοποιήσεις.
    Ο Λόγος σου ζεστός, ανθρώπινος, όμορφος έρχεται να ντύσει μια όμορφη προσωπική σου ιστορία από αυτές που γνωρίζεις εξαίρετα να περνάς όμορφα μηνύματα με πολλούς αποδέκτες. Ειλικρινά τα ζήσαμε μία ακόμα φορά.
    Πολύ όμορφο διήγημα με θετικά μηνύματα και αύρα.
    Σε ευχαριστούμε πολύ που προσέθεσες και την δική σου σφραγίδα στην όμορφη αυτή σκυτάλη.

    Όσο δε για την εικόνα που κληροδοτείς στην Μαριάννα ναι, είναι υπέροχη. Και είναι από τα αγαπημένα μου θέματα στον συγκεκριμένο δημιουργό. Καλή επιτυχία να τις ευχηθούμε.

    Τζοάννα μου καλά Χριστούγεννα να σου ευχηθώ αγαπητή μας φίλη.

    1. By Joanna Kats

      20 Δεκεμβρίου 2019 at 16:55

      Α, πάντα ζεστά, πάντα φιλικά τα σχόλια σου, Γιάννη
      Το θεωρώ εξίσου σημαντικό, να αναγνωρίζουμε την προσπάθεια που κάνει κάποιος, όπως εσύ, να βρει και να αναδείξει τα θετικά στοιχεία στη δουλειά – στην πορεία – στη ζωή των άλλων.
      Στην ιστορία αυτή ακούγονται θέλω και επιθυμίες μου: πώς θέλω να είναι η καθημερινότητα σε μια γειτονιά, σε μια κοινότητα του σήμερα. Οι επιθυμίες αυτές φαίνεται πως άγγιξαν τρυφερές χορδές και τρυφερά συναισθήματα, που μοιράζομαι με την ομάδα.
      Να έχουμε καλές γιορτές

  • Μαρία Γ.

    18 Δεκεμβρίου 2019 at 18:35

    Kαλησπέρα Τζοάννα και καλώς ήρθες στην παρέα.
    Η «άφιξή» σου μου άφησε μια γλυκιά αίσθηση και μου δημιούργησε οικειότητα. Μου έφερες την ηρεμία που έχουμε τόση ανάγκη όλοι μας και αισθάνθηκα πως έχουμε πολλά να πούμε και να μοιραστούμε.
    Σου εύχομαι καλή συνέχεια και συγχαρητήρια για την όμορφη συμμετοχή σου.
    Καλά Χριστούγεννα!!

    1. By Joanna Kats

      20 Δεκεμβρίου 2019 at 16:38

      Καλησπέρα Μαρία
      Σ’ ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη και για το καλωσόρισμα. Ακούγεται πολύ ενδιαφέρον, να ανακαλύπτουμε κοινά σημεία ενδιαφέροντος δημιουργικά, μέσα από ιστορίες και συναισθήματα.
      Εύχομαι καλές γιορτές

  • to e-periodiko mas

    18 Δεκεμβρίου 2019 at 11:13

    Πολύ τρυφερή ιστορία Τζοάννα μου! Με μηνύματα που περνάνε με ποιητικό τρόπο και σε κάνουν να ταξιδεύεις σε διαδρομές της ψυχής, τόσο αβίαστα, τόσο αυθόρμητα!
    Μπράβο σου! Πολύ όμορφη συμμετοχή!!
    Σε φιλώ
    Μαρίνα

    1. By Joanna Kats

      20 Δεκεμβρίου 2019 at 16:35

      Καλησπέρα Μαρίνα
      Χαίρομαι που σου άρεσε η ιστορία. Χαίρομαι που ένιωσες «να ταξιδεύεις σε διαδρομές της ψυχής … αυθόρμητα». Μια πιο αυθόρμητη έκφραση συναισθημάτων είναι στους στόχους μου για το 2020.
      Να έχουμε καλές γιορτές

  • Ελένη Φλογερά

    15 Δεκεμβρίου 2019 at 19:17

    Φίλη μου ποτέ πριν ένα χιονισμένο τοπίο δεν έφερε τόση ζεστασιά σε μας που το διαβάσαμε. Όμορφο, τρυφερό και καλογραμμένο το κείμενο σου.
    Η φωτογραφία για την Μαριάννα αξιόλογη.
    Καλή εβδομάδα!

    1. By Joanna Kats

      15 Δεκεμβρίου 2019 at 19:22

      Ελένη, ευχαριστώ για την επίσκεψη
      Μου αρέσει πώς ξεκινά το σχόλιο σου. Και χαίρομαι που σου αρέσει η φωτογραφία για την Μαριάννα
      Καλή μας βδομάδα

  • Mia

    15 Δεκεμβρίου 2019 at 15:02

    Τζοάννα μου, πόσο γλυκό το κείμενό σου! Η στεναχώρια του μικρού δείχνει να διαλύεται μέσα στη γλυκύτητα! Και πόσο όμορφα απέδωσες τον πολυπολιτισμικό μικρόκοσμο του παιδιού! Μπράβο για την «ποιητική», «γλαφυρή» σου συμμετοχή, φίλη μου. Πολλά φιλιά.

    1. By Joanna Kats

      15 Δεκεμβρίου 2019 at 18:11

      Ευχαριστώ πολύ για το γλυκό σχόλιο, για τη στήριξη και την ενθάρρυνση.
      Εύχομαι καλές γιορτές

  • Κλαυδία Μάμαλη

    15 Δεκεμβρίου 2019 at 08:18

    Καταγοητευμένη από την λυρικότητα του κειμένου σου Τζοάννα, απόλαυσα την ιστορία σου και παρ΄ότι δεν είμαι λάτρης του χιονιού, μου αρέσει όμως ιδιαίτερα ο Μονέ….Η τρυφερότητα που ανέδιδε το κείμενό σου με άγγιξε βαθειά όπως και η απαλότητα του χιονιού που καλύπτει τη φύση ενόσω προετοιμάζεται η αναγέννησή της με το εκρηκτικό ξέσπασμα της Άνοιξης…αγάπησα και τους ήρωές σου που με τόση γλύκα μας παρουσίασες…Σ΄ευχαριστώ

    1. By Joanna Kats

      15 Δεκεμβρίου 2019 at 18:03

      Κλαυδία, ευχαριστώ πολύ για την επίσκεψη και τα όμορφα λόγια
      Μόλις συνειδητοποίησα πως δεν έχω διαβάσει την ιστορία σου και λυπάμαι γι’αυτό. Πιστεύω να τα πούμε ξανά σύντομα και συγγραφικά. Βλέπω πως και οι δύο λατρεύουμε Μονέ – ενδιαφέρον
      Να έχουμε καλές γιορτές

  • Σμαραγδάκη Ρούλα

    15 Δεκεμβρίου 2019 at 00:11

    Τζοάννα μου η έμπνευση σου μου έδωσε την χαρά να διαβάσω μια άλλη διάσταση του χειμώνα ..αυτή της ηρεμίας και της θαλπωρής.. τι όμορφα που έκανες τον μικρό μας φίλο πολίτη της γης.. που μπορούσε να ταξιδεύει, …μόνο εκείνος τρώγοντας φρούτα και πίνοντας σοκολάτα…κοιτάζοντας το σπίτι με την μεγάλη καρδιά!!
    Υπέροχη και γεμάτη νοήματα συμμετοχή..
    Άλλος ένας όμορφος πίνακας.. η φωτογραφία που παραδίνεις στην Νίκη ..σίγουρα θα της αρέσει..
    Να είσαι καλά Τζοάννα ..να περάσεις όμορφες γιορτινές μέρες.. φιλιάαα!! 🎄✨

    1. By Joanna Kats

      15 Δεκεμβρίου 2019 at 18:16

      Καλησπέρα στη συντοπίτισσα από μια ηλιόλουστη Θεσσαλονίκη
      Διάβασα με ενδιαφέρον όλα τα σχόλια σου και ένιωσα μια ζεστασιά. Ένιωσα σαν τον μικρό μας φίλο, τη στιγμή που παραδίδεται στη ζεστή σοκολάτα.
      Καλές γιορτές να έχουμε

      1. Ρένα Χριστοδούλου

        19 Δεκεμβρίου 2019 at 00:38

        Άλλη μια συντοπίτισσα παρούσα.
        Η ησυχία του χιονιού μου αρέσει πολύ.
        Με έκανες να μπω στην ιστορία σου και να παω κι εγώ επίσκεψη για σοκολάτα.
        Τί τρυφερό κείμενο!
        Να είσαι καλά Τζοάννα μου κσι καλές γιορτές.

        1. By Joanna Kats

          20 Δεκεμβρίου 2019 at 16:41

          Καλησπέρα Ρένα
          Χαίρομαι που σου άρεσε η ζεστή σοκολάτα που προσφέρει το e-σπιτικό μου.
          Τρυφερές ευχές για καλές γιορτές

  • ainafets

    14 Δεκεμβρίου 2019 at 18:41

    Μα πόσο χαίρομαι Τζοάννα μου, που πήρες μέρος σ’ αυτό το τόσο όμορφο και δημιουργικό παιχνίδι- δρώμενο! Έτσι είδαμε για μια ακόμη φορά το συγγραφικό σου ταλέντο, την φαντασία σου και την ευαισθησία σου!
    Όταν τολμούμε ν’ ανοίξουμε την καρδιά μας, όταν πονάμε ή όταν κάτι μας προβληματίζει, να ξέρουμε πως πάντα θα υπάρχει κάποιος να μας βγάλει απ΄την παγωνιά, όπως και στην ιστορία του μικρού σου ήρωα!
    Η φωτογραφία που αφήνεις στην Μαριάννα είναι από μόνη της, ένας «ονειρόκοσμος» και είμαι σίγουρη πως θα γράψει κάτι όμορφο για την συντροφικότητα!

    ΑΦιλάκια ζεστά και πάντα καρδιάς! 🙂

    1. By Joanna Kats

      15 Δεκεμβρίου 2019 at 18:23

      Καλησπέρα στη μαγισσούλα της παρέας
      Ένα σχόλιο δικό σου πριν λίγο καιρό με βοήθησε να πάρω την απόφαση, να συμμετέχω στο δρώμενο χωρίς πολλές σκέψεις. Το έκανα και το χάρηκα. Και νιώθω τυχερή που μπορώ να μοιράζομαι τη χαρά αυτή με φίλους/φίλες που χαίρονται τη ζωή όπως είναι.
      Επειδή οι ευχές είναι καλοδεχούμενες, ξεκινώ και συνεχίζω να εύχομαι καλές γιορτές

  • Άννα

    14 Δεκεμβρίου 2019 at 17:40

    Καλησπέρα Τζοάννα μου.
    Με γέμισε ζεστασιά η συμμετοχή σου σ’αυτή τη γειτονιά των ξένων που διαφορετικοί άνθρωποι έφτιαξαν μια γειτονιά – οικογένεια, όπως πρέπει να είναι.
    Και ο μικρός μας φίλος τι ωραία που μας θύμισε πόσο απαραίτητο είναι το χιόνι και η κατάλευκη φύση πόσο έχει ανάγκη να ξεκουραστεί για την άνοιξη την εποχή της καρποφορίας!
    Υπέροχη συμμετοχή και χαίρομαι που συνταξιδέψαμε σ’αυτό το δρώμενο. Εύχομαι και στα επόμενα να είμαστε παρέα
    Καλές γιορτές να περάσεις
    Η εικόνα για την Μαριάννα αγαπημένη μου
    Καλό Σ/Κο κι ας είναι βροχερό

    1. By Joanna Kats

      15 Δεκεμβρίου 2019 at 18:27

      Καλησπέρα από μια Θεσσαλονίκη στο φως του ήλιου
      Χαίρομαι κι εγώ που συνταξιδέψαμε, τα είπαμε και γνωριστήκαμε, και μάθαμε η μία από την άλλη.
      Τι ωραία ευχή, να τα πούμε ξανά στα δρώμενα που θα ακολουθήσουν
      Καλές γιορτές

  • Μαίρη

    14 Δεκεμβρίου 2019 at 17:16

    Joanna μου άρεσε το βάπτισμα σου στη Σκυτάλη! Είχε τόση ζεστασιά και συγχρόνως πολλά μηνύματα! Το έχεις κορίτσι μου! Διαθέτεις ευαισθησία και καρδιά! Ένα μείγμα ακατανίκητο κατά την άποψη μου! Έθιξες τόσα μέσα από το πάντρεμα από την παρουσίαση διαφορετικών ανθρώπων, και πέρασες την άποψη σου με λυρικό τρόπο!
    Εξαίρετη η περιγραφή της σκηνής που ο μικρός κοιτάζει το χιόνι και ψάχνει μέσα του τα συναισθήματα και τις σκέψεις που του γεννά η εικόνα! Σ’ ευχαριστώ για την όμορφη συμμετοχή σου! Ελπίζω να την ευχαριστήθηκες κι εσύ! Πολύ όμορφη η εικόνα για την Μαριάννα! Καλή συνέχεια και όμορφες γιορτές και σ’ εσένα!

    1. By Joanna Kats

      15 Δεκεμβρίου 2019 at 18:19

      Καλησπέρα Μαίρη

      Ευχαριστώ πολύ για τα τόσο όμορφα λόγια. Και βέβαια, για την ευκαιρία να ξεκλειδώσω ένα ακόμη δωμάτιο στο συναισθηματικό μου σπίτι, να μοιραστώ το περιεχόμενο με ασφάλεια, γνωρίζοντας πως θα γίνει σεβαστό.

      Καλή μας συνέχεια

Αφήστε το Σχόλιο σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *