Blog post

Κόκκινο της ζωής στον βουβό τον πόνο

2 Μάϊου 2020By Joanna IK

Γνωρίζοντας τους άλλους

Όταν γεννήθηκε, ήταν ένα μεγάλο και όμορφο μωρό. Στο νοσοκομείο που αντίκρισε το χαμόγελο του ήλιου για πρώτη φορά, ήταν η ‘βιτρίνα’ του θαλάμου νεογνών. Να χαζεύουν οι περαστικοί και να ξεχνιούνται οι ασθενείς.

Όταν έφθασε η μεγάλη μέρα, να βγει από το νοσοκομείο, να πάει στο νέο της σπίτι, στη θαλπωρή και ζεστασιά μιας οικογένειας, την παρέλαβε ο ένας γονιός. Υπέγραψε τα σχετικά χαρτιά, την έβαλε σε μια καλαθούνα που δανείστηκε στη γειτονιά, την έδεσε στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου και έφυγε βιαστικά. Δεν ήθελε να αργήσει στη συνάντηση με τους ειδικούς. Δεν κατάλαβε σε τι ήταν ειδικοί, μόνο πως είχαν κάποια σημαντική απόφαση να πάρουν. Να του πουν αν μπορούσε να μεγαλώσει το μωρό μόνος, χωρίς την παρουσία της μητέρας.

Το όμορφο μωρό δεν μεγάλωνε όμορφα. Σε ένα μικρό διαμέρισμα και ένα μικρό δωμάτιο, προσπαθούσε να μάθει τον κόσμο. Να αγγίξει και να νιώσει. Να δει και να καταλάβει. Να μάθει τη θέση του στον κόσμο αυτό. Χωρίς όμορφα ρούχα, χωρίς όμορφα παιχνίδια. Μόνο του. Ο πατέρας δούλευε πολύ. Κι όταν επέστρεφε στο σπίτι, γύριζε την πλάτη στο μωρό και έκλεινε τα μάτια. Εύχονταν να βρίσκονταν αλλού. Χωρίς το μωρό. Οι γείτονες προσπαθούσαν να του σταθούν, να τον βοηθήσουν, αυτόν και το μωρό. Το μωρό όμως ήθελε τον πατέρα. Πεινούσε. Όχι για γάλα αλλά για αγάπη.

Τα χρόνια περνούσαν, το μωρό μεγάλωνε, η πείνα δεν έφευγε. Το κορίτσι πεινούσε για αγάπη. Ποτέ δεν έμαθε πού ήταν η μητέρα. Κανείς στο σπίτι, στη γειτονιά δεν της έδινε σημασία όταν ρωτούσε με όλη της τη δύναμη, «η μαμά, πού είναι η μαμά;». Η απάντηση,  ένα πικρό γέλιο: «Χα, εσένα θα σε κάνουμε κλόουν». Κι όταν το βράδυ, λίγο πριν την ώρα του ύπνου, τα δάκρυα που την επισκέπτονταν έκαιγαν τα μάγουλα της, θα άκουγε το ίδιο πικρό γέλιο. Από τον πατέρα: «Χα, μη γίνεσαι γελοία».

Δεν την ήθελε ο πατέρας, δεν την ήθελαν οι συμμαθητές, δεν την ήθελαν οι δάσκαλοι της. Αν μπορούσαν, θα την άφηναν στην ίδια τάξη. Κι ας προσπαθούσε με απόγνωση να τους διασκεδάζει όλους με τα σκετσάκια της, τα αστειάκια της, τις προσβολές προς τον εαυτό της. Πικρά γέλια παντού που τη γέμιζαν με θλίψη και απελπισία. Τι άλλο μπορούσε να κάνει; Για να νιώσει τη θαλπωρή και ζεστασιά, όπως τα άλλα παιδιά. Μόνη στο θρανίο, θα αναρωτιόταν αν κάποια μέρα, θα έπεφτε η αυλαία στον βουβό τον πόνο.

Όπως γεννήθηκε η ελπίδα για μια νέα πράξη στη ζωή, έτσι θα έσβηνε για το κορίτσι. Μαζί με την ελπίδα θα έσβηναν και τα χρώματα. Ένα πρωινό που θα αργούσε να πάει στο σχολείο, στο μάθημα της πρώτης ώρας. Εκείνο το πρωινό, η δασκάλα θα την υποδέχονταν με το βλέμμα της απόρριψης. Θα κάρφωνε το θυμωμένο της βλέμμα στα φοβισμένα μάτια του κοριτσιού. Χωρίς μιλιά, θα της έγνεφε να πάει στη θέση της. Το κορίτσι από την ταραχή του θα σκόνταφτε, θα έπεφτε και θα χτυπούσε. Τα άλλα παιδιά θα γελούσαν. Και η δασκάλα, ξεχνώντας τον ρόλο της στην τάξη, θα φώναζε θυμωμένα: «Τι να περιμένει κανείς από σένα.. ούτε η μάνα σου δεν σε άντεχε».

«Ούτε η μάνα σου δεν σε άντεχε», μια φράση που θα ηχούσε βαριά στα ευαίσθητα αυτιά του κοριτσιού. Η σκέψη πως η μητέρα της δεν την ήθελε, πως γι’ αυτό δεν την ήθελαν οι άλλοι, την έκανε να παγώσει. Καμιά αντίδραση. Μέσα της μπορούσε να ακούσει την καρδιά της να παγώνει και να ραγίζει και να γίνεται κομμάτια που έπεφταν με οργή στα συναισθήματα και άνοιγαν βαθιές πληγές. Ένα κενό θα ρίζωνε μέσα της. Το χρώμα του, γκρι.

Εκείνη τη στιγμή, συναισθήματα και χρώματα θα εγκατέλειπαν το κορίτσι. Κανένα χαμόγελο και κανένα δάκρυ δεν θα την επισκέπτονταν. Θα έβλεπε τις μέρες και τις νύχτες να κυλάνε στο γκρι της ζωής. Η ίδια θα ζούσε στο γκρι της ζωής. Ό,τι και να έλεγαν οι άλλοι, ό,τι και να έκαναν οι άλλοι, το κορίτσι θα πορεύονταν στο κενό και την αδιαφορία.  

Κάποια μέρα, το κορίτσι-έφηβη θα έβρισκε μια τρομπέτα πεταμένη στα σκουπίδια. Θα στέκονταν σε μικρή απόσταση, θα την περιεργάζονταν και θα σκέφτονταν πως είχαν κάτι κοινό: και οι δύο είχαν πολλά να πουν που κανείς δεν ήθελε να ακούσει. Στην πεταμένη τρομπέτα είδε την αντανάκλαση του εαυτού της. Κοίταξε γύρω της με προσοχή. Πλησίασε βιαστικά, άρπαξε την τρομπέτα και έτρεξε προς σπίτι μεριά. Την έκρυψε κάτω από το κρεβάτι της. Από εκείνη τη στιγμή, η τρομπέτα θα γίνονταν η φωνή της. Ο μελαγχολικός της ήχος θα ξεδίπλωνε ανείπωτες σκέψεις και προτάσεις της έφηβης.

Σαββατοκύριακα, η έφηβη θα φορούσε μια μύτη κλόουν, θα έπαιρνε την τρομπέτα αγκαλιά και θα κατηφόριζαν παρέα στην κεντρική πλατεία της μεγάλης και αφιλόξενης πόλης. Θα έλεγαν αυτά που είχαν να πουν, είτε τους άκουγαν είτε όχι. Κάποιοι θα τους χαμογελούσαν, κάποιοι θα τους προσπερνούσαν βιαστικά, κάποιοι θα έριχναν από ένα κέρμα στο καπέλο της έφηβης, μπροστά στα πόδια της.

Μια μέρα, στην κεντρική πλατεία της μεγάλης και αφιλόξενης πόλης, η τρομπέτα και η έφηβη θα σκόνταφταν πάνω σε μια παρέα παιδιών που δεν καταλάβαιναν. Που θεωρούσαν πως αυτό που έβλεπαν ήταν γελοίο και που έκριναν πως είχαν το δικαίωμα να το χλευάσουν. Να το μειώσουν. Να το διαλύσουν. Θα έβαζαν τα γέλια που θα έδιωχναν τα πουλιά μακριά. Θα προσπαθούσαν να αρπάξουν την τρομπέτα από τα χέρια της έφηβης. Θα τα έχανε για ένα λεπτό, θα ταράζονταν, θα γαντζώνονταν στην τρομπέτα και θα φώναζε με όση δύναμη της είχε απομείνει: «Όχι την φωνή μου». Η τρομπέτα ήταν η ζωή της. Αν την άρπαζαν, αν της στερούσαν την φωνή της, η αυλαία θα έπεφτε στην ίδια τη ζωή.

Πάλεψε για την φωνή της και τα κατάφερε, να σώσει την τρομπέτα από τα χέρια εκείνων που δεν καταλάβαιναν. Η πάλη ήταν σκληρή και έχασε την ισορροπία της. Η έφηβη παραπάτησε και σωριάστηκε στις αφιλόξενες πλάκες του πεζοδρομίου. Πεσμένη έβλεπε τους περαστικούς να την προσπερνάνε ακόμη πιο βιαστικά. Άλλοι βρίζοντας, άλλοι γκρινιάζοντας, άλλοι με αδιαφορία.    

«Μαμά, κοίτα εκεί κάτω. Κοίτα! Η γκρι μύτη γίνεται κόκκινη!» ακούστηκε να λέει με μεγάλη έκπληξη ένα μικρό παιδί.

«Η μύτη γίνεται κόκκινη…» ψέλλισε η έφηβη. Σαν να μην το πίστευε. Την ίδια στιγμή, κάτι αλμυρό έκαιγε το μάγουλο της. Ένα δάκρυ… Αυτό σήμαινε ένα πράγμα: Μπορούσε και πάλι να νιώθει. Να αντιδρά. Να ανταποκρίνεται. Πεσμένη στο πεζοδρόμιο, μπορούσε να νιώθει. Όταν είχε πέσει στο παγωμένο μάρμαρο της σχολικής τάξης, κάτι μέσα της είχε παγώσει. Τώρα κάτι μέσα της άρχιζε να αλλάζει. Κάτι έκανε τη μύτη να είναι κόκκινη, κόκκινη από ζωή.

Στις αφιλόξενες πλάκες του πεζοδρομίου, κάτι έλεγε στην έφηβη πως η ζωή δεν είχε τελειώσει. Δεν θα ήταν εύκολη, όμως δεν είχε τελειώσει. Η ίδια μπορούσε να αφήσει την αυλαία να πέσει στη ζωή. Να είναι νεκρή μέσα της. Μπορούσε όμως να την αφήσει να πέσει στον βουβό τον πόνο. Να δώσει φωνή στο συναίσθημα. Και χρώμα. Κόκκινο της ζωής…

Ο Τρίτος Άνθρωπος

Αυτή είναι η συμμετοχή μου στην Φωτο-Συγγραφική Σκυτάλη #5, όπως την οργανώνει η Mary του Γήινη Ματιά. Ένα κείμενο εμπνευσμένο από την φωτογραφία, και τη λέξη «αυλαία», που διάλεξε για μένα η Κατερίνα του Pause Blog.

Παραδίδω τη σκυτάλη στον φίλο μας τον Γιάννη του Ηδύποτον. Μια φωτογραφία που πιστεύω πως θα του αρέσει και θα τον εμπνεύσει. Μια σκηνή από την ατμοσφαιρική ταινία «Ο Τρίτος Άνθρωπος», γυρισμένη στη μεταπολεμική Βιέννη, με πρωταγωνιστές τους Όρσον Γουέλς και Τζόζεφ Κότεν – καλοί συνεργάτες και φίλοι. Η λέξη που συνοδεύει την φωτογραφία: σκιά

Καλό μας μήνα

Comments (37)

  • Κλαυδία Μάμαλη

    16 Μάϊου 2020 at 19:29

    Joanna μου , η συγκλονιστική ιστορία σου μου έφερε στον νου μία κοπέλα που βίωνε ακριβώς τα ίδια συναισθήματα σαν παιδί και σαν έφηβη, παρ΄ότι είχε φυσικούς γονείς, αυτοί είχαν επιλέξει να την ¨εκχωρήσουν» από μικρό παιδάκι, 5 ετών, στους άκληρους θείους….Τι να σου πω εγώ και η αδελφή μου, γνωρίσαμε αυτό το στερημένο από αγάπη πλάσμα , γύρω στα 14 χρόνια μας και ήταν μιά αποκάλυψη γιά εμάς και τεράστιο σοκ, ότι υπήρχαν παιδιά σαν εμάς, που ζούσαν σε ένα περιβάλλον τόσο κρύο, απρόσωπο εχθρικό….».Η Τιτίκα στα χέρια των Θερναδιέρων», από τους ΑΘΛΙΟΥΣ του Βίκτωρα Ουγκώ…. προσπαθήσαμε να διατηρήσουμε γιά χρόνια επαφή και φιλία, προσφέροντας στην κοπέλα μία χαραμάδα αποδοχής, φιλίας και ανθρώπινης επαφής. Την συμπονέσαμε, την αγαπήσαμε, την στηρίξαμε, αλλά δεν ήταν αρκετή μόνο η δική μας παρουσία στη ζωή της, δεν μπορέσαμε να καλύψουμε το τεράστιο κενό αγάπης και αποδοχής που είχε ανάγκη….αυτά, μεγαλώνοντας, τα αναζητούσε απεγνωσμένα σε άλλες σχέσεις, ερωτικές, όλες δυστυχώς αποτυχημένες ,που αντί να της προσφέρουν αυτά που απεγνωσμένα είχε ανάγκη, την βύθιζαν σε ακόμη μεγαλύτερη απόγνωση….Εχουμε χάσει χρόνια τα ίχνη της, μάθαμε ότι παντρεύτηκε και χώρισε 2 φορές, αλλά πάντα στη σκέψη μας βρίσκεται η πικρή ζωή της και η λαχτάρα της γιά αγάπη, θαλπωρή, οικογένεια…. Η ιστορία σου ευτυχώς, αφήνει ένα αισιόδοξο μήνυμα που απαλύνει την θλίψη και χρωματίζει το γκρίζο με κόκκινο….Μακάρι όλα τα γκρίζα στις ζωές των ανθρώπων , να ξεθωριάσουν και να χρωματιστούν με το κόκκινο της χαράς και της ζωής !!! Η φωτό σου , σοφά επιλεγμένη γιά τον Γιάννη , είμαι βέβαιη ότι θα μας χαρίσει μία εξαίσια ιστορία. Φιλιά

    1. By Joanna IK

      16 Μάϊου 2020 at 21:46

      Κλαυδία, σ’ ευχαριστώ πολύ για την κατάθεση ψυχής. Τι εννοώ;
      Αυτό που μοιράζεσαι μαζί μας, είναι μια ηχηρή απάντηση σε όσους ισχυρίζονται πως η συναισθηματική πείνα στην παιδική ηλικία είναι ένα παιχνίδι της φαντασίας, η απαίτηση ενός κακομαθημένου παιδιού για περισσότερη αγάπη – ό,τι κι αν σημαίνει αυτό. Η συναισθηματική πείνα από μόνη της είναι η απόδειξη της στέρησης βασικών αναγκών. Στην παιδική ηλικία, της αγάπης και της αποδοχής..
      Όταν εσείς γνωρίσατε την πονεμένη κοπέλα ήσασταν παιδιά και απ’ό,τι καταλαβαίνω, λειτουργήσατε προστατευτικά. Δύσκολο για ένα παιδί να αναλαβάνει έναν προστατευτικό ρόλο – να προστατέψει είτε ένα άλλο παιδί είτε τον εαυτό του. Καταλαβαίνω την αγωνία σας για την φίλη σας. Καταλαβαίνω και τις επιλογές που μπορεί να έκανε για να κάνει τον πόνο να σιγάσει. Τι θέλω να πιστεύω;
      Στην ενήλικη ζωή, όσο πιο πολύ αφήνουμε το συναίσθημα να μας μιλήσει ελεύθερα, τόσο καλύτερα μπορούμε οι ίδιοι να προστατέψουμε τον εαυτό μας. Καλύτερα, να τον φροντίσουμε. Να του προσφέρουμε την αγάπη που χρειάζεται..
      Βάζω μια τελεία εδώ για να μπορέσεις να διαβάσεις και το αριστοτεχνικά υφασμένο διήγημα του Γιάννη

  • to e-periodiko mas

    13 Μάϊου 2020 at 10:07

    Τζοάννα μου η εκπληκτική φωτογραφία της Κατερίνας σου ενέπνευσε μια εξαιρετική ιστορία. Από κείνες που δεν θέλει κανείς να ακούσει, να αγγίξει. Που τις προσπερνούν όλοι με ένα «κρίμα» στο στόμα και αποστρέφουν το βλέμμα. Από εκείνες που μόνο οι ψυχολόγοι (όταν φτάνουν οι άνθρωποι σ’ αυτούς) ακούν και αναλύουν… Μπράβο σου κορίτσι μου, που έσκυψες στην ψυχή των παιδιών που έρχονται στον κόσμο γιατί έτσι αποφάσισε η στιγμή, χωρίς νοιάξιμο, χωρίς αγάπη και προσπαθούν να βρουν τη θέση τους στον κόσμο μόνα τους σχεδόν ανάπηρα συναισθηματικά και χωρίς να φταίνε πουθενά!…
    Συγκλονιστική απ’ άκρη σ’ άκρη!!
    Πολλά φιλιά, φίλη!
    Μαρίνα

    1. By Joanna IK

      14 Μάϊου 2020 at 17:01

      Καλησπέρα Μαρίνα
      Εκτιμώ ιδιαίτερα το σχόλιο σου. Σε γνωρίζω μέσα από τα κείμενα σου και μπορώ να διακρίνω την ευαισθησία σου σε κοινωνικά ζητήματα που θεωρούνται δύσκολα.
      Είναι γεγονός, αποφεύγουμε να δεχθούμε πως σε κάθε πτυχή της ζωής υπάρχει μια σκοτεινή πλευρά – αυτή που συνήθως κρύβεται καλά, με μυστικά και ψέμματα. Το ζητούμενο για μένα, πώς ανταποκρινόμαστε στο όποιο ‘σκοτεινό’. Κάνουμε πως δεν υπάρχει και το αφήνουμε να γίνεται πιο βαρύ και απειλητικό ή το φέρνουμε στο φως και το βοηθάμε να βρει το χρώμα του;
      Πραγματικά, νιώθω πως η Κατερίνα μου έκανε ένα δώρο. Ένα δώρο ψυχής. Όπως και τα σχόλια. Όπως και το δικό σου σχόλιο.

  • Ελένη Φλογερά

    4 Μάϊου 2020 at 17:13

    Πολύ δυνατό το κείμενό σου Joanna.
    Είναι τρομερό να μεγαλώνει ένα παιδί βιώνοντας την απόρριψη σε κάθε του βήμα. Πρώτα από την οικογένειά του, μετά από το σχολείο, τους συμμαθητές του και κατόπιν από όλη την κοινωνία.
    Ανέδειξες και αυτή την πλευρά της ζωής με το καλύτερο τρόπο. Μπράβο!
    Η φωτογραφία που διάλεξες για τον Γιάννη νομίζω ότι του ταιριάζει πολύ.
    Καλό μήνα!

    1. By Joanna IK

      6 Μάϊου 2020 at 08:29

      Ελένη, καλημέρα
      Σ’ ευχαριστώ για την επίσκεψη και για τα καλά σου λόγια
      Ήθελα να χρωματίσω και αυτή την πλευρά της ζωής, περνώντας ένα μήνυμα αισιοδοξίας – μιας ουσιαστικής χαράς
      Καλό μας μήνα

  • ΣΜΑΡΑΓΔΕΝΙΑ ΡΟΥΛΑ

    3 Μάϊου 2020 at 12:59

    Τζοάννα μου η ιστορία σου συγκλονιστική με ένα θέμα που ταλανίζει τους ανθρώπους για όσους δέχονται την αγριότητα και την αδιαφορία.. από τους (συνανθρώπους) τους..
    Δύσκολο δεν είναι να καταλάβουν αλλά απλά είναι αδιάφοροι στον ανθρώπινο πόνο… και αυτό ακριβώς έδωσες με γλαφυρότητα στο κείμενο σου με βάση την εικόνα που είχες.
    Μου άρεσε στο τέλος που η δύναμη της την κάνει να δει πως υπάρχει και το κόκκινο στην ζωή και όχι μόνο το γκρίζο.
    Πολύ ωραία και η φωτογραφία που διάλεξες για τον Γιάννη του ταιριάζει απόλυτα …θα αναμένουμε σίγουρα με αγωνία και την δική του συμμετοχή..
    Ειναι πολύ όμορφα αυτά τα δρώμενα στην γειτονιά αυτή..χαιρόμαστε που είσαι στην παρέα μας ..υπάρχουν και άλλα με τον καιρό θα τα μάθεις αν θέλεις..εδώ δεν είμαστε συγγραφείς απλά κάνουμε το κέφι μας ..για μένα το λέω γιατί αυτό ακριβώς κάνω..
    Να είσαι καλά να κάνεις ότι αγαπάς.. Τζοάννα μου καλό μήνα.. !! 🌼

    1. By Joanna IK

      3 Μάϊου 2020 at 19:11

      Καλησπέρα, Ρούλα. Πώς κυλάνε οι μέρες στην Κρήτη;
      Είναι μια άλλη ανάγκη, να πιστεύω πως αν εξηγήσουμε σε κάποιον που αδιαφορεί, και θέλει να μας ακούσει, πώς η αδιαφορία και η αγριότητα μπορούν να επηρεάσουν/να παγώσουν μια ψυχή, ίσως να καταλάβει, και να μην βιαστεί να αντιδράσει την επόμενη φορά που θα συναντήσει κάποιον λιγότερο ‘δυνατό’ από τον ίδιο. Κάπως έτσι το βλέπω.
      Είμαι σε καλή παρέα..ακούγεται πολύ ωραία. Έτοιμη να επιστρέψω στη – νέα – κανονικότητα με τις πιο ζεστές ευχές
      Ώστε υπάρχουν και άλλα δρώμενα..θα κάνω υπομονή. Με βλέπω να αγοράζω και άλλα τετράδια 📕☕️🙋🏼

      1. ΣΜΑΡΑΓΔΕΝΙΑ ΡΟΥΛΑ

        3 Μάϊου 2020 at 21:12

        😊😊

  • Ρένα Χριστοδούλου

    3 Μάϊου 2020 at 00:14

    Πονάει πολύ Τζοάννα μου, να βλέπεις και να ακούς για παιδιά που δεν τα θέλουν.
    Γιατί, μήπως τα ρώτησαν όταν τα έφεραν στον κόσμο.
    Συγκλονιστική η ιστορία σου κι επαναλαμβάνεται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης.
    Μπράβο για την συμμετοχή σου.
    Η εικόνα που διάλεξες για τον Γιάννη είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του.
    Να είσαι καλά και φιλάκια πολλά διαδικτυακά και ακίνδυνα

    1. By Joanna IK

      3 Μάϊου 2020 at 09:37

      Καλημέρα, Ρένα
      Αυτή είναι μια καλή ερώτηση, «τα ρώτησαν όταν τα έφεραν στον κόσμο». Όταν φέρνουμε παιδιά στον κόσμο, αναλαμβάνουμε μια ευθύνη, να τα μάθουμε να μην φοβούνται τη ζωή. Φαίνεται όμως πως την ευθύνη αυτή δεν μπορούν να την αναλάβουν όλοι – όσοι γίνονται γονείς.
      Να έχουμε έναν καλό μήνα, να τα λέμε δημιουργικά

      1. Katia M

        3 Μάϊου 2020 at 16:19

        Συγκλονιστικό το κείμενο σου για μια ακόμη φορά , συναισθήματα , λέξεις , ένα Παιδί , μια έφηβη που προσπαθεί σκαλί σκαλί να κερδίσει την ζωή του από την απάθεια και το γκρι στην απογοήτευση , στο θυμό και ξανά να ανακτήσει αισθήσεις να ανεβεί λίγο ακόμα από την αποπνικτική αδράνεια ως αναπνεύσει ….. πόσο όμορφη ερμηνεία στην εικόνα και στη λέξη που διάλεξε για σένα η Κατερίνα μας . Μπράβο σουυυυ . Η φωτογραφία που διάλεξες για τον Γιάννη μοναδική

        1. By Joanna IK

          3 Μάϊου 2020 at 20:18

          Κάτια, καλησπέρα και καλό μήνα
          Σ’ευχαριστώ πολύ που με το σχόλιο σου με βοηθάς να κάνω την φωνή μου ακόμη πιο δυνατή – καλύτερα, σταθερή.
          Μου αρέσουν τα φιλμ νουάρ, έτσι όταν ήρθε η στιγμή να παραδώσω τη σκυτάλη στον Γιάννη, είχα μια πολύ συγκεκριμένη εικόνα στο μυαλό μου.
          Καλή μας συνέχεια

  • Mia

    3 Μάϊου 2020 at 00:05

    Τζοάννα μου, το διήγημά σου είναι συγκλονιστικό. Ξεκινάς από τη γέννηση ενός παιδιού και φτάνεις μέχρι το σημείο που νέκρωσε και αναγεννήθηκε ξανά. Μέσα στις τόσες δυσκολίες τελικά υπάρχει ελπίδα. Ο χρόνος γραφής σου μου άρεσε πολύ, όπως και το ύφος σου. Συγχαρητήρια, φίλη μου. Η φωτογραφία που διάλεξες για το Γιάννη μας είναι κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του. Είμαι βέβαιη ότι θα απολαύσουμε άλλο ένα εξαιρετικό διήγημα. Σε φιλώ.

    1. By Joanna IK

      3 Μάϊου 2020 at 09:29

      Καλημέρα και καλό μας μήνα
      Να είναι γεμάτος όμορφα χρώματα, σχήματα, εικόνες με μηνύματα, σαν τις δημιουργίες σου
      Σ’ευχαριστώ για τη σταθερή στήριξη και ενθάρρυνση. Συνεχίζουμε με δημιουργική διάθεση

  • Γεωργία Μανασή

    2 Μάϊου 2020 at 23:57

    Τι όμορφη ιστορία, παραμυθένια ακόμα και μέσα στη λύπη που ένοιωθες όταν την διάβαζες. Κάτι σαν το..κοριτσάκι με τα σπίρτα ..ξεπήδησε μέσα μου. Ελπίζω με την εγραφή μου να παίρνω μέιλ πότε γράφεις! Καλό μήνα γλυκιά μου!

    1. By Joanna IK

      3 Μάϊου 2020 at 09:16

      Το κοριτσάκι με τα σπίρτα.. την είχα ξεχάσει την ιστορία. Μικρή, δεν την είχα καταλάβει. Μεγαλώνοντας, παρατηρώντας και συζητώντας, την άκουσα να κάνει ένα κλικ μέσα μου.
      Σ’ευχαριστώ, Γεωργία, για το γλυκό σχόλιο και για την εγραφή σου στο newsletter.
      Τα λέμε

  • Marina Tsardakli

    2 Μάϊου 2020 at 21:39

    Τζοάννα καλησπέρα,
    Πόσο δυνατό το κείμενο σου. Πόσο με άγγιξε.
    Για όλους αυτούς τους ανθρώπους που δεν θα μάθουμε ποτέ τις ιστορίες τους, που ένιωσαν την απόρριψη ή τον πόνο (ή και τα δυο), τον ρατσισμό και τη βία. Μα και για όσους, δεν βρήκαν ποτέ τη φωνή τους.
    Σπουδαία η συμμετοχή σου μπράβο σου.
    Η εικόνα που παραδίδεις στον Γιάννη, είμαι σίγουρη ότι θα οδηγήσει σε συμμετοχή διαμάντι!
    Σε φιλώ και σε καληνυχτώ!

    1. By Joanna IK

      2 Μάϊου 2020 at 23:39

      Μαρίνα, καλησπέρα και καλό μας μήνα
      Σ’ ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο από καρδιάς. Τι καταλαβαίνω, τι μαθαίνω, πως όταν μοιράζεσαι την αλήθεια σου, τότε μπορείς να νιώσεις και να χαρείς την αλήθεια των άλλων.
      Για όσους «δεν βρήκαν ποτέ τη φωνή τους» .. σκέφτομαι .. μπορούμε να τους τιμήσουμε δίνοντας αξία στη δική μας φωνή, όποια κι αν είναι η απόρριψη ή ο πόνος
      Καλή συνέχεια του Σ/Κ

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΙΤΑΡΟΚΟΙΛΗΣ

    2 Μάϊου 2020 at 18:52

    Τζοάννα μου καλησπέρα,
    Πριν από κάθε τι, θέλω να σου εκφράσω την ευγνωμοσύνη μου που είσαι εδώ κοντά μας. Ένα ολοζώντανο και δημιουργικό κομμάτι αυτής της γειτονιάς. Μιας θέσης που κέρδισες επάξια με την φωτεινή ανταύγεια της σκέψης, της καρδιάς αλλά και της γραφής σου.
    Προχωρώντας σε αυτό το διήγημα-διαμάντι που διάβασα, για μια ακόμα φορά καταθέτω το σεβασμό μου σε αυτό που έχει και μπορεί εκφραστικά και λογοτεχνικά να βγάλει η καρδιά σου.
    Βήμα-βήμα, παίρνεις από το χέρι, μια νέα ζωή, και παρακολουθούμε μέσα από την πλοκή σου την θανάσιμη απόρριψη που βιώνει στα βήματα της ζωής της.
    Την ακολουθούμε μέχρι να την δούμε να γίνεται μια νέα γυναίκα, μουσικός του δρόμου, με μια κλόουν μορφή. Μια δηλαδή προέκταση του δικού της ψυχολογικού κόσμου.
    Μια αυλαία σε όλο αυτό θα πέσει να δώσει την αναγέννησή της. Την επιστροφή της στη ζωή και στα συναισθήματα. Πόσο όμορφο μήνυμα και τι θετική διαπίστωση.
    Μένω έκπληκτος με αυτήν την μυθοπλασία που έστησες κοιτώντας αυτήν ακριβώς την εικόνα και λέξη.
    Και δηλώνω μία ακόμα φορά θαυμαστής σου.

    Θέλω δε να σε ευχαριστήσω πολύ για το σεβασμό που δείχνεις, όπως τον αντιλαμβάνεσαι και όπως εκείνος έχει δώσει το στίγμα του, στον συνάδελφό σου στο παιχνίδι. Η Εικόνα που παραλαμβάνω είναι υπέροχη. Μπορεί εν δυνάμει να πει άπειρα πράγματα στο λογισμό και στην καρδιά μου ώστε να δώσει μαζί με τη «σκιά» που την συνοδεύει μια συγγραφική συνέχεια στην σκυτάλη που παραδίνεις σε μένα.
    Να είσαι καλά Τζοάννα μου.

    Υ.Γ. Μία ακόμα φορά να πω, πόσο απολαμβάνω αυτό το δρώμενο.

    1. By Joanna IK

      2 Μάϊου 2020 at 23:28

      …κι εγώ απολαμβάνω το δρώμενο. Υπάρχει μια αλήθεια, μια εγγύτητα, μια οικειότητα που δύσκολα συναντάμε στην καθημερινότητα μας, δύσκολα την εκφράζουμε, αλλά πολύ την αποζητάμε. Βέβαια, πώς ορίζεται πλέον η καθημερινότητα, ποιες οι σταθερές της, ποιες οι δράσεις της, αυτό είναι άλλο θέμα
      Διαβάζω το σχόλιο σου, Γιάννη, ξανά και ξανά, και βλέπω καθαρά πως χάρηκες και το κείμενο και το ό,τι τα φίλτρα του λόγου μου αρχίζουν να λιγοστεύουν. Ξέρω πως στη γειτονιά αυτή, είμαι ασφαλής – συναισθηματικά ασφαλής, το πιο σημαντικό. Τυχερή που επικοινωνώ με άτομα που εκτιμώ και με εκτιμούν. Ο καθένας μας με τον τρόπο του – να μην το ξεχνώ
      Περιμένω με αγωνία να διαβάσω το κείμενο σου. Και με την βεβαιότητα πως θα μας αγγίξει με ευαισθησία

      1. Γιάννης Πιταροκοίλης

        3 Μάϊου 2020 at 01:55

        Και εμείς είμαστε τυχεροί Τζοάννα που επικοινωνούμε μαζί σου αλλά δεχόμαστε και όλη αυτή τη θετική σου αύρα.
        Και ναι, το ότι ο καθένας έχει το δικό του τρόπο να εκφράζεται είναι και το ζητούμενο γιατί κάθε ένας μας είναι και διαφορετική οντότητα.
        Καλό ξημέρωμα Τζοάννα μου.

        1. By Joanna IK

          3 Μάϊου 2020 at 09:41

          Α, ευχαριστώ πολύ..
          Αυτό είναι ένα όμορφο ζητούμενο, που ίσως και να διευκολύνει τη συμμετοχή σε μια ομάδα, την αίσθηση πως υπάρχει κάτι κοινό – μια αλήθεια – μια εγγύτητα
          Καλή συνέχεια του Σ/Κ

  • Μαρία Κανελλάκη

    2 Μάϊου 2020 at 18:00

    Έγινες η φωνή για όλα αυτά τα παιδιά που δεν φεύγουν απ’ το μαιευτήριο με μπαλόνια και τρισευτυχισμένους γονείς. Και είναι πολλά που μεγαλώνουν με τον ένα γονιό. Κι όσο κι αν βαυκαλιζόμαστε πως είμαστε μια εξελιγμένη κοινωνία, οι μονογονεϊκές οικογένειες δύσκολα γίνονται αποδεκτές. Τζοάννα μου, είναι μια γροθιά στο στομάχι η ιστορία σου, πονάει και κόβει σαν λεπίδι, αλλά αφήνει και μια επίγευση ελπίδας στο τέλος. Την διάβασα με μια ανάσα και με όλη την ένταση που κλιμακώνεται μέχρι τον επίλογο. Να είσαι καλά!
    Για τη φωτογραφία που διάλεξες για τον Γιάννη, είμαι βέβαιη πως θα αξιοποιηθεί καταλλήλως. Ο Γιάννης είναι μετρ του είδους, άλλωστε.
    Καλό μήνα να ευχηθώ!

    1. By Joanna IK

      2 Μάϊου 2020 at 23:06

      Μαρία, καλησπέρα και καλό μας μήνα
      Θυμάμαι πόσο με είχε αγγίξει ο τίτλος ενός βιβλίου σου: «Βίοι Αγρίων». Άγγιξε μια χορδή μέσα μου και την άφησε να βρει τον ρυθμό της, στον χρόνο της.
      Συμφωνώ, κάποιες αλήθειες είναι δύσκολες, όμως υπάρχουν και δικαιούνται να ακούγονται.. Αυτό μου αρέσει στην μπλογκογειτονιά σας, εδώ που αποφάσισα να εγκατασταθώ. Λέτε αλήθειες με ευαισθησία και διάθεση δημιουργίας

  • Άννα

    2 Μάϊου 2020 at 17:18

    Με συγκλονίζει η γνώση από τα ίδια τα άτομα ότι ούτε οι γονείς τα θέλουν, ούτε ο κόσμος που τα περιβάλλει.
    Είναι σκληρή η ζωή και για άτομα διαφορετικά και μοναχικά αν δεν έχουν κάπου να στηριχθούν τότε η αυλαία πολλές φορές της ίδιας της ζωής, πέφτει δραματικά. Εκείνης της εκπαιδευτικού που φώναξε ούτε η μάνα σου δεν σε ήθελε, με εξόργισε. Θα ήθελα να υπάρχαν ποινές όχι μόνο διοικητικές για τέτοιους ανθρώπους.Το τέλος σου, μετά από μια απολαυστική ανάγνωση με τη δική σου μοναδική γραφή, που διδάσκει πώς αντιμετωπίζεται η ζωή και οι δυσκολίες της, είναι ό,τι πιο αισιόδοξο. Μάθημα πραγματικό!
    Η εικόνα με τη λέξη που δίνεις στο Γιάννη μας τι να πω; Είναι ο Γιάννης ακριβώς.
    Καλή συνέχεια κορίτσι μου
    Καλό γλυκό σου μήνα

    1. By Joanna IK

      2 Μάϊου 2020 at 22:55

      Πολύ καλησπέρα – και καλό μας μήνα
      Δυστυχώς αυτή η γνώση (πως δεν τα θέλουν οι γονείς) μπορεί για κάποια παιδιά να γίνει ασήκωτο βαρίδιο. Να σκέφτονται πως αν δεν τα θέλουν εκείνοι, δεν τα θέλει κανείς. Αρκεί ένα άτομο (ένα σημαντικό γεγονός) να τα κάνει να πιστέψουν στην αξία τους. Να μην βασανίζονται μέσα τους.
      Συγκινούμαι με το σχόλιο. Και επειδή είναι ένα σχόλιο από κάποια που εκτιμώ και επειδή μου λέει πως η αλήθεια μου αρχίζει να αποκτά μια σταθερή φωνή…
      Είμαι βέβαιη πως ο Γιάννης θα μοιραστεί μαζί μας ένα ακόμη κείμενο-αριστούργημα

    2. Γεωργία Μανασή

      3 Μάϊου 2020 at 11:36

      Χθες πέρασα, έγραψα σχόλιο μα σήμερα δεν το βλέπω, θα τα ξαναπώ! Χθες αργά το βράδυ άνοιξα την ανάρτηση σου και ένοιωσα λες και διάβαζα ένα πανέμορφο παραμύθι από αυτά πόύ σε γεμίζουν τρυφερότητα, δάκρυ στη ψυχή, σκέψεις στο μυαλό και εικόνες με τη φαντασία. Γράφτηκα για να έχω την χαρά και το προνόμιο να διαβάζω τα κείμενα σου. Ελπίζω να φανεί το σχόλιο και να μη τα ξαναγράψω…3η φορά. Φίλη μου μου άρεσε πάρα πολύ.

      1. By Joanna IK

        3 Μάϊου 2020 at 18:52

        Γεωργία, πολύ καλησπέρα
        Το έλαβα και το διάβασα με χαρά. Το πρώτο σχόλιο είναι σε..ασφαλή χέρια, μεταξύ της Ρένας και της Mia
        «Χαρά και προνόμιο»..όμορφα λόγια-στολίδια σε απαιτητικές εποχές. Ελπίζω να ανταποκριθώ στην εμπιστοσύνη που μου δείχνεις

  • ΜΑΡΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ (ΜΑΡΙΑ Π.)

    2 Μάϊου 2020 at 14:39

    Νομίζω πως κάτι τέτοιο είχα ανάγκη να διαβάσω γιατί σε αυτή την έφηβη κοπέλα βλέπω εμένα δυστυχώς για πολλά χρόνια… Μακάρι το τέλος της ιστορίας να βγει αληθινό για κάτι τέτοιους ανθρώπους ευάισθητους με τραύματα που δεν τα προκάλεσαν οι ίδιοι και με μια ψυχή που αξίζει από οτιδήποτε άλλο πρόχειρο και ψεύτικο.
    Συγχαρητήρια κι από εμένα Τζοάννα!

    1. By Joanna IK

      2 Μάϊου 2020 at 22:40

      Μαρία, καλησπέρα και καλό μήνα. Χαίρομαι που τα λέμε ξανά
      Να δανειστώ την παρατήρηση της Mary για τα media. Και να πω πως κάποια από τα πρότυπα που προβάλλουν, σαν να βασίζουν την ευτυχία τους σε εξωτερικούς παράγοντες μόνο – όσα έχουν τιμή και αγοράζονται. Αν αυτά χαθούν, θα χαθεί η ευτυχία…
      Εσύ τι πιστεύεις; Με βάση αυτά που τώρα βλέπεις, και ακούς, μέσα από το βλέμμα της φωτογράφου. Θα βγει το τέλος της ιστορίας αληθινό; Η ερώτηση δημόσια, η απάντηση προσωπική και σεβαστή.

  • Marypertax

    2 Μάϊου 2020 at 10:22

    Φοβερό κείμενο Τζοάννα μου για όλα τα άτομα αυτά που χρήζουν βοηθείας και που μεγαλώνουν μέσα σε αντίξοες συνθήκες κουβαλώντας τραύματα και βιώματα απόρριψης και αδιαφορίας. Φοβερή αναφορά στη μερίδα της κάθε κοινωνίας που χωρίς συναίσθημα δείχνει σκληρότητα προς αυτά τα άτομα οδηγώντας τα σε άσχημους δρόμους. Πρώτο τραύμα ο ακατάλληλος γονιός, έπειτα το μπούλινγκ στο σχολείο και η σκληρότητα από τον νεανικό περίγυρο που πρότυπα παίρνουν από τα μίντια και από τις εταιρείες του σταρ σύστεμ.
    Μου άρεσε πολύ η συμμετοχή σου που είχε ένα αισιόδοξο τέλος και σ’ ευχαριστώ πολύ! Μου άρεσε και ο πρωτότυπος τρόπος γραφής σου! Υπέροχη η λέξη και η εικόνα πάσα στο Γιάννη και πιστεύω πως θα την απολαύσει! Φιλιά πολλά!

    1. By Joanna IK

      2 Μάϊου 2020 at 14:26

      Μια δεύτερη και χαμογελαστή καλημέρα
      Διαβάζω με χαρά το σχόλιο σου. Χαίρομαι που σας βρήκα στην μπλογκογειτονιά, που σας γνώρισα και δέχθηκα την αγκαλιά σας παρά την αρχική μου επιφυλακτικότητα. Βλέπω τα όσα όμορφα έχεις κάνει στη γειτονιά και εύχομαι να συνεχίσεις να μοιράζεσαι μαζί μας στιγμές έμπνευσης και συνεργασίας.
      Η σκέψη πως κάποιος που έχει υποφέρει πολύ πείθεται και δέχεται πως η ζωή του θα είναι μόνο πόνος και αγωνία με αποδιοργανώνει. Δεν είναι αυτό το νόημα, το μήνυμα της ζωής. Τα μίντια έχουν τη δική τους οπτική, εγώ έχω τη δική μου!
      Θέλω να πιστεύω πως η φωτογραφία θα αρέσει στον Γιάννη. Περιμένω τη συνέχεια με ενδιαφέρον

  • Κατερίνα Β

    2 Μάϊου 2020 at 10:07

    Δεν έχω λόγια..! Εξαιρετική για άλλη μία φορά..
    Ξέρεις, τα κείμενα αυτού του περιεχόμενου με αγγίζουν παραπάνω!
    Και ο χρόνος ακόμα που χρησιμοποίησες έκανε την ανάγνωση ακόμα πιο συγκλονιστική.

    Καλά η σκυτάλη για τον Γιάννη δεν γινόταν πιο ταιριαστή!
    Καλή συνέχεια, σ’ευχαριστώ πολύ!!

    1. By Joanna IK

      2 Μάϊου 2020 at 14:08

      Κατερίνα, καλημέρα και καλό μήνα
      Χαίρομαι που διαβάζω ένα τόσο όμορφο σχόλιο, από έναν νέο άνθρωπο με ευαισθησία και ωριμότητα. Χαίρομαι που μπόρεσα να υποστηρίξω την επιλογή που έκανες για μένα.
      Θα το πω ξανά, ευχαριστώ που μου έδωσες την ώθηση να κοιτάξω καλά κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων. Να δω πως δεν είμαστε μόνοι στον κόσμο. Πως υπάρχει κάτι που μας δένει.

      1. Κατερίνα Β

        3 Μάϊου 2020 at 00:00

        Ωω σ’ευχαριστώ και για το νέος άνθρωπος (χιχι) γιατί κοντεύω να κλείσω τα 35 οπότε μου έφερες χαμόγελο!! 🙂 Πολύ πριν γίνω Κοινωνική Λειτουργός ένιωθα τις ιστορίες αυτών των ανθρώπων.

        Να είσαι καλά Τζοάννα μου και πάλι καλό μήνα με όσα επιθυμείς!!

        1. By Joanna IK

          3 Μάϊου 2020 at 09:24

          Κατερίνα, έφερα χαμόγελο; Το blog μου πέτυχε τον στόχο του 🙂
          Για να νιώθεις τις ιστορίες των ανθρώπων που υποφέρουν, η απόφαση σου να γίνεις κοινωνική λειτουργός θα ήταν συνειδητή. Και η απόφαση αυτή δείχνει ωριμότητα

Comments are closed.