Blog post

Αγοράζουμε πράγματα με χρήμα ή με χρόνο;

21 Νοεμβρίου 2020By Joanna IK

Γνωρίζοντας τους Άλλους

Ένα ερώτημα που άκουσα πρόσφατα από κάποιον που ακολουθεί πιστά τη σύγχρονη τάση του μινιμαλισμού στην καθημερινότητα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν με είχε απασχολήσει ένα τέτοιο ερώτημα, φιλοσοφικά και πρακτικά. Τώρα όμως, με το νέο lockdown, με την πληθώρα των συμβουλών στο διαδίκτυο για ‘καλή χρήση’ του υπό περιορισμού χρόνου, με τη συστηματική υπενθύμιση πως ο χρόνος είναι χρήμα, το βρίσκω επίκαιρο και ενδιαφέρον. Θα έχει ενδιαφέρον να μοιραστούμε απόψεις και να δώσουμε έτσι τη δική μας απάντηση. Αγοράζουμε λοιπόν πράγματα με χρήμα ή με χρόνο;

Η ερώτηση δεν περιορίζεται στον μινιμαλισμό, έναν τρόπο ζωής που κατά την άποψή μου, δανείζεται αρκετά στοιχεία από τη ζωή στην Αρχαία Σπάρτη. Έρχεται να μας προτρέψει να αναλογιστούμε πώς ξοδεύουμε τον χρόνο και το χρήμα που διαθέτουμε. Σε κάποιες διαφημίσεις βλέπω την «τιμή» ή το «κόστος» να αντικαθίστανται από τη λέξη «επένδυση». Κρατώντας τη λέξη αυτή, και θεωρώντας το δεδομένο πως κάθε επένδυση κουβαλά ένα ρίσκο, ξεκινάμε να καθορίσουμε συνειδητά τα κριτήρια που μας βοηθούν να κάνουμε επενδύσεις, απλές και σύνθετες.

Έχουμε σκεφτεί πόσες ημέρες της ζωής μας επενδύουμε στην αγορά αγαθών; Πόσες ημέρες ουσιαστικά ανταλλάσσουμε με αγαθά – πέρα από αυτά που καλύπτουν βασικές ανάγκες. Προσωπικά, ξεκίνησα να το σκέφτομαι ακούγοντας την ερώτηση στη διαδικτυακή παρέα. Πόσες ώρες ή και ημέρες εργασίας κοστίζει ένας καφές καθοδόν. Μία σινιέ τσάντα. Ένα δερμάτινο μπουφάν. Ένα ολοκαίνουριο αυτοκίνητο. Ένα ακόμη σπίτι, στη θάλασσα ή στην εξοχή. Ναι, όσο πιο πολλά χρήματα κερδίζει κάποιος, τόσο λιγότερο χρόνο χρειάζεται για την αγορά αγαθών. Τι γίνεται όμως όταν ξοδεύουμε (ή «επενδύουμε») περισσότερα από όσα κερδίζουμε; Τότε αρχίζουν τα δύσκολα..

Ποια η εναλλακτική πρόταση; Τι θα μπορούσαμε να κάνουμε αντί να επενδύουμε ώρες εργασίας στην αγορά ενός αγαθού που κοστίζει και μάλιστα, ακριβά. Οι προτάσεις που ακολουθούν έχουν τις ρίζες τους σε πρόσφατο σχόλιο του Γιάννη, του μπαμπά του Cinefil. Πολλά, απλά και πολύτιμα πράγματα. Να πάμε μια βόλτα στην παραλία, μόνοι ή με παρέα. Μια επίσκεψη στην μπλογκογειτονιά. Να δούμε αγαπημένα πρόσωπα. Να βοηθήσουμε ανθρώπους που μας χρειάζονται. Να μην κάνουμε απολύτως τίποτα – πόσο μας λείπει, να τεμπελιάζουμε χωρίς δεύτερες σκέψεις.

Ο καθένας από εμάς είναι ελεύθερος να διαθέσει τα χρήματα που κερδίζει με τον τρόπο που επιθυμεί. Θεωρώ πως μας βοηθά να γνωρίζουμε πόσες ώρες επενδύουμε στην αγορά πραγμάτων. Μπορούμε τότε να κάνουμε συνειδητές επιλογές. Να είναι η συσσώρευση αγαθών το αποτέλεσμα της επιλογής αντί της συνήθειας. Εσείς τι πιστεύετε 🙂

Το προηγούμενο Σάββατο, χάρηκα που μετά από καιρό βγήκα στην αυλή. Και που το χαρήκατε και εσείς. Έτσι, όσο ο καιρός είναι καλός, ξανά στην αυλή να πούμε την καλημέρα μας.

…ξέχασα πού βρήκα την φωτογραφία. Θα το θυμηθώ.

Θα χαρώ να διαβάσω τα σχόλια σας. Αν το κείμενο είναι το κτίσμα του μπλογκοσπιτιού μου, τα σχόλια είναι η αυλή. Εδώ καθόμαστε στη σκιά, αναπαυτικά, και τα λέμε χαλαρά. Σας περιμένω λοιπόν στην αυλή.

Comments (19)

  • ainafets

    24 Νοεμβρίου 2020 at 12:09

    Τέλεια! 😛

    1. By Joanna IK

      24 Νοεμβρίου 2020 at 12:23

      Καλημέρα Ainafets
      Φαίνεται πως ο κύριος Forbitten σήμερα αποφάσισε να μπει στο πνεύμα των εορτών και με άλλη διάθεση να δεχθεί σχόλια.
      Καλό απόγευμα

  • ainafets

    24 Νοεμβρίου 2020 at 12:07

    Δεν ξέρω αν ο κύριος Forbitten θα επιτρέψει σήμερα σχόλιο μου…
    Πάντως ευχαριστώ για την συνεργασία!

    ΑΦιλάκια πολλά πολλά!

  • ΣΜΑΡΑΓΔΕΝΙΑ ΡΟΥΛΑ

    24 Νοεμβρίου 2020 at 01:06

    Είσαι τυχερή Τζοάννα μου που είσαι μικρή και ήδη έχεις τόσο διαμορφούμενες σκέψεις..γυρω από τον χρόνο, το χρήμα και το ξόδεμα τους..
    Ειναι αλήθεια ότι όταν είσαι νέος θελεις όλο και περισσότερα πραγματα και…. που όταν τα χρόνια περάσουν και αναθεωρείς σκέψεις και βλέπεις με άλλα ματια τις αξίες της ζωής …βλεπεις πόσο λίγα πραγματα χρειαζεσαι για να είσαι καλά και προπαντως επενδύεις σε ανθρώπινες σχέσεις..
    Πίστεψε με ότι όλοι μας λιγο πολύ έχουμε κανει αυτόν τον κύκλο. Και η κατάληξη του στο τελος είναι ευχάριστη.
    Οσο για τον χρόνο και το χρήμα, ο καθείς τα ξοδεύει και τα δυο όπως αγαπά να το κάνει.
    Ωραια η αυλή σου για συζήτηση..να περνας καλά μέχρι την επομενη φορά που θα τα πούμε τζοαννα μου καλο σου ξημερωμα!!🌙

    1. By Joanna IK

      24 Νοεμβρίου 2020 at 12:21

      Ρούλα, πολύ καλημέρα
      Χαίρομαι που βρίσκεις τον χρόνο να καθήσεις στην αυλή μου, να τα πούμε, να γελάσουμε, να ανταλλάξουμε απόψεις και συναισθήματα. Τα σχόλιά σου κουβαλούν θετική διάθεση και θετική ενέργεια. Μία λάμψη σαν το σμαράγδι της φωτογραφίας
      Λίγο που μεγαλώνω ηλικιακά, λίγο που από μικρή ηλικία καλούμαι να διαχειριστώ δύσκολες καταστάσεις, έχω ένα ερώτημα για οδηγό – σταθερά: Θέλω να βλέπω τη ζωή σαν έναν «καλό φίλο» που κάποιες φορές, μοιράζεται μαζί μου δύσκολες αλήθειες ή σαν μια μορφή που με ταλαιπωρεί και με στεναχωρεί;
      Να έχουμε μια όμορφη εβδομάδα, με έμπνευση και δημιουργία

  • ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΙΤΑΡΟΚΟΙΛΗΣ

    21 Νοεμβρίου 2020 at 17:40

    Η παρουσία σου στην αυλή Τζοάννα ξέρεις ότι είναι πάντα επιθυμητή γιατί την περιμένουμε με αγάπη και προσμονή. Για μια σειρά λόγους.
    Και συναισθηματικούς γιατί σε θεωρούμε ένα αναπόσπαστο μέρος της αλλά και ουσιαστικούς γιατί, κάθε φορά, θα απολαύσουμε ένα εξαίρετο θέμα ντυμένο με το δικό σου έξοχο τρόπο.
    Επανερχόμενος λοιπόν στο μεγάλο θέμα του προσωπικού ελεύθερου χρόνου να θυμίσω ότι αποτελεί ένα τεράστιο ζήτημα τριβής ανάμεσα στην αστική και μαρξιστική πολιτική οικονομία.
    Σε αυτό που αναφέρεις σίγουρα είναι πιο ποιοτικό και ουσιαστικό να ρίξουμε το βάρος στην κοινωνική πλευρά της δράσης μας παρά στην καταναλωτική.
    Μια βόλτα για …shopping therapy π.χ. υποδύεται κατά πολύ από μια βόλτα στο βουνό ή στη θάλασσα ή σε ένα αγαπημένο μας πρόσωπο. Η δεύτερη επιλογή έχει πλείστα όσα να μας προσφέρει.
    Κλείνοντας την παρέμβασή μου να ξαναφέρω το θέμα της διαχείρισης του εργάσιμου χρόνου του ανθρώπου. Δεν είναι δυνατόν με την αύξηση της τεχνολογίας και της επιστήμης να δουλεύουμε σαν σκλάβοι ατέλειωτα ωράρια ενώ θα έπρεπε να έχουμε προσωπικό χρόνο άπλετο δικό μας. Εδώ «κάτι μεγάλο» συμβαίνει που έχει να κάνει με το ποιος καρπούται τελικά το δικό μας προϊόν.
    Τζοάννα μου να είσαι καλά αγαπημένη μου φίλη. Καλή μας συνέχεια.

  • Anna Flo

    21 Νοεμβρίου 2020 at 17:08

    Καλησπέρα Τζοάννα μου
    Μεγάλο θέμα άνοιξες. Και ναι ξοδεύουμε πολύ χρόνο για την αγορά αγαθών επειδή δεν έχουμε την πολυτέλεια να διαθέτουμε μεγάλο εισόδημα.
    Απ’ την άλλη ποιον ικανοποιεί μόνο μια βόλτα στην παραλία; Ούτε το Γιάννη είμαι σίγουρη.
    Ποιος δεν θέλει να βγει για ένα καφέ ή ποτό με τους φίλους; Εγώ πάντως θέλω.
    Για φαγητό με θέα τη θάλασσα μια όμορφη μέρα; Εγώ επίσης θέλω
    Ποιος δεν θέλει να έχει τα χρήματα για ταξίδια, εκδρομές και μάλιστα σε διαμονή αστέρων; Κι αυτό θα το θελα!
    Και πολλά άλλα
    Ο άνθρωπος είναι γεννημένος να αγαπά το ωραίο και να πασχίζει να το κερδίσει. Το ωραίο σαν διαβίωση θέλει εισόδημα. Και μάλιστα γερό. Απ’ την άλλη αν δεν το έχεις γνωρίζοντας τις δυνατότητές σου μαθαίνεις να δέχεσαι το απλούστερο για να εισαι ικανοποιημένος. Αλλιώς θα σε »φάει» η κατάθλιψη, η επιθυμία να κερδίσεις περισσότερα που φέρνει άγχος και μάλιστα μπορεί να σε οδηγήσει σε σκοτεινά μονοπάτια.
    Αρα το σοφό κατά τη γνώμη μου είναι να γνωρίζεις τα όριά σου και να τα δέχεσαι. Να συμφιλιωθείς με το »μπορώ» σου και να αποδεχθείς τον εαυτό σου. Τότε θα σε ικανοποιεί μια ήρεμη βόλτα, ένα απόγευμα με την οικογένεια παίζοντας παιχνίδια, ένα σερφάρισμα στη μπλογκογειτονιά. Και μάλιστα όταν στερηθείς μια βόλτα στην παραλία σε περιόδους όπως τώρα, βλέπεις ότι παίρνει μεγάλες διαστάσεις λόγω έλλειψης.
    Η αλήθεια είναι (μακρυγορώ το ξέρω) ότι παν μέτρον άριστον πιστεύω ότι πρέπει να ισχύει και στην κατανάλωση αγαθών.
    Συγνώμη για το »σεντόνι» σχόλιο αλλά η αυλή σου και το θέμα που συζητάμε παρέα προκαλεί πολυλογία❤ ❤
    Σε φιλώ και καλά να περάσεις το Σαββατόβραδό σου στον εγκλεισμό

    1. By Joanna IK

      21 Νοεμβρίου 2020 at 22:39

      Καλησπέρα Άννα / Καλησπέρα Γιάννη
      Αυτές είναι οι συζητήσεις που χαίρομαι. Λατρεύω τα..σεντόνια σκέψεων και προβληματισμών.
      Συγκινήθηκα με αυτά που διάβασα, οπότε θα μου επιτρέψετε να επιστρέψω στην αυλή Κυριακή πρωί.

    2. ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΙΤΑΡΟΚΟΙΛΗΣ

      22 Νοεμβρίου 2020 at 18:11

      Ωραία τα θέματα που μπαίνουν Άννα μου στη σκέψη μας.
      Υπάρχει ένα μεγάλο ζήτημα για το τι τελικά προτιμά ο άνθρωπος ή μάλλον στο τι του καλλιεργούν για να προτιμά. Η διαφορά είναι τεράστια.
      Για παράδειγμα: Από τη μια μεριά μπορεί να έχεις ένα δημόσιο νοσοκομείο με δωρεάν υγεία. Από την άλλη ένα πολυτελές αυτοκίνητο που μπορείς να αγοράσεις μόνο αν είσαι πλούσιος ή αν δανειστείς. Τι θα προτιμήσει ο μέσος άνθρωπος;
      Κάτι μας θυμίζει έτσι;
      Η αυταπάτη της γυαλιστερής εικόνας και της ελεύθερης πρόσβασης στον πλούτο που καλλιέργησε ένα ολάκερο πολιτικο-κοινωνικό σύστημα.
      Το δανεικό όνειρο με λίγα λόγια.
      Στέλνω φιλιά και στις δυό σας.

      1. By Joanna IK

        22 Νοεμβρίου 2020 at 19:11

        Γιάννη, διαβάζω με προσοχή και τα δύο σχόλια και συνεχίζω να μαθαίνω από όσα μοιράζεσαι μαζί μας.
        Συμφωνώ, το θέμα του κειμένου / της συζήτησης έχει την κοινωνική και την πολιτική του διάσταση. Και με τη διευρυμένη έννοια, αν μπορώ να το θέσω έτσι. Το ότι κάθε επιλογή, κάθε δραστηριότητα είναι μια πράξη πολιτική. Ο Αριστοτέλης έχει πολλά να μας πει, ιδίως όταν επισημαίνει πως ο άνθρωπος είναι από την φύση του πολιτικό ον. Με τη ζωή στην πόλη να οργανώνεται στην βάση συγκεκριμένων αξιών, αρχών και ιδανικών – συλλογικών ή και ατομικών.
        Όσο για το θέμα της υγείας ως αγαθού, νομίζω πως χρειάζεται τη δική του δημοσίευση και το δικό του χώρο για συζήτηση. Με τις παρούσες συνθήκες να μάς επιφυλάσσουν μια ιδιαίτερη εμπειρία, με όσα βιώνουμε σήμερα, καλύτερα να βάλω μία τελεία εδώ. Και να πω, καλή εβδομάδα, με δύναμη και ψυχραιμία

        1. ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΙΤΑΡΟΚΟΙΛΗΣ

          23 Νοεμβρίου 2020 at 23:04

          Καλή σου βδομάδα Τζοάννα μου, να είσαι καλά.

          1. By Joanna IK

            23 Νοεμβρίου 2020 at 23:53

            Καλή μας εβδομάδα, με δύναμη και δημιουργία

      2. Anna Flo

        22 Νοεμβρίου 2020 at 19:56

        Γιάννη μου δεν έχει καμιά σχέση το πολυτελές αυτοκίνητο και η δημόσια υγεία.
        Είναι ανόμοια πράγματα που δεν συγκρίνονται
        Η υγεία είναι αγαθό!!
        Το αυτοκίνητο είναι υλικό μη αναγκαίο που ικανοποιεί τον άνθρωπο. Η πολυτέλεια έγκειται στην οικονομική δύναμη του καθένα.
        Δεν μιλάμε για παιδεία σωστή δωρεάν ούτε για υγεία δωρεάν πλήρη και άρτια. Αυτά είναι θέματα της πολιτείας.
        Ο άνθρωπος Γιάννη ανακάλυψε όλα αυτά τα όμορφα που λες ότι γυαλίζουν στο μάτι και μάθαμε να μας αρέσουν. Δυστυχώς δεν έχει πρόσβαση στον πλούτο ο κοινός άνθρωπος γι αυτό είπα μαθαίνουμε τα μπορώ μας και προσαρμοζόμαστε. Δεν βάζω ζυγαριά όπως εσύ.
        Θέλω να πω ότι ο άνθρωπος θέλει και το άνετο, ωραίο σπίτι, θέλει να έχει αυτοκινητάκι να πάει διακοπές (δεν μιλάμε για πλούτη και χλιδή), θέλει να διασκεδάζει. Το χει ανάγκη μετά την εργασία του θέλει την ψυχαγωγία του. Άλλο η οικονομικοπολιτική κατάσταση και άλλο η διαβίωση.
        Και όχι δεν μιλάμε για δανεικό όνειρο μιλάμε για το τι μπορούμε να αγοράσουμε εμείς, βάσει των δυνατοτήτων μας…

        1. ΙΩΑΝΝΗΣ ΠΙΤΑΡΟΚΟΙΛΗΣ

          23 Νοεμβρίου 2020 at 23:05

          Ένα καταναλωτικό αγαθό δεν συγκρίνεται με ένα δημόσιο αγαθό. Αυτό φυσικά και δεν το συζητάμε.
          Υπάρχουν όμως άνθρωποι, οι οποίοι αδιαφορούν παντελώς για ένα δημόσιο αγαθό, εντοπίζοντας την προσοχή τους σε κάτι υλικό, σε κάτι καταναλωτικό.
          Πιστεύω είναι καθαρά θέμα φιλοσοφίας και συνείδησης με την έννοια της αντίληψης.
          Στέλνω καλησπέρες και καλή βδομάδα να έχουμε.

    3. By Joanna IK

      22 Νοεμβρίου 2020 at 18:50

      Επιστροφή στην αυλή, στη σκιά του φεγγαριού
      Άννα, οι απόψεις σου, πάντα βαθυστόχαστες και σεβαστές. Εκτιμώ τον χρόνο που περνάς στην αυλή μου.
      Ίσως αυτό που ξεκίνησα να λέω για τον καφέ να είναι μια σκέψη που έμεινε μισή μέσα μου. Τι εννοώ; Πως υπάρχουν φορές που παίρνουμε καφέ στο χέρι λόγω συνήθειας ή μόδας. Ναι, το κάνω και εγώ. Για να κρατάμε κάτι στο χέρι. Για να βγούμε από χώρο που μας στεναχωρεί – σαν ευκαιρία.
      Πώς βλέπω μια προτροπή όπως «πάμε για καφέ¨. Μια συνειδητή επιλογή, να βρούμε χρόνο, να τον περάσουμε μαζί, να τα πούμε. Πάμε για φαγητό, να χαλαρώσουμε παρέα, εκτός σπιτιού. Έτσι το βλέπω. Αν το κάνουμε κάθε βράδυ, θα το χαρούμε το ίδιο;
      Νομίζω αυτό το μοιράστηκα με την Ρούλα. ‘Οταν ήμουν γύρω στα 20, ήθελα διαμονή αστέρων. Ήθελα πολυτέλεια για έναν λόγο. Είχα βιώσει την απώλεια κοντινών προσώπων, είχα μπει στον κόσμο των ενηλίκων με διστακτικότητα, ήθελα κάπου να στηρίζομαι. Μεγαλώνοντας, και σε κάμπινγκ πηγαίνω και σε ξενώνες μένω (χάρη στην πεζοπορία) και το χαίρομαι. Δεν το αναλύω, απλώς το χαίρομαι.
      Άλλο ένα σημαντικό θέμα που αγγίζεςι, της έλλειψης και της επιθυμίας. Πότε νιώθουμε πως κάτι (ή κάποιος) μας λείπει πολύ. Πότε το εκτιμούμε και το αναζητούμε.
      Με βλέπω να αργώ να μπω στο πνεύμα των εορτών..θα γίνει και αυτό
      Καλή μας εβδομάδα

      1. Anna flo

        22 Νοεμβρίου 2020 at 20:04

        Τζοάννα μου δεν ξέρω αν παίρνουμε καφέ στο χέρι απλώς για να κρατάμε κάτι. Δεν το είχα συνειδητοποιήσει ποτέ ότι αγοράζουν καφέ που δεν χρειάζονται απλά και μόνο από μόδα ή για να κρατήσουν κάτι. Ίσα ίσα που έλεγα κοίτα να δεις πρωί πρωί στο χέρι καφέ πάει το πρωινό που πρέπει να τρώει ο άνθρωπος!
        Φυσικά αν κάνεις κάθε μέρα το ίδιο πράγμα όσο ωραίο και να είναι θα το βαρεθείς. Αλλά δεν νομίζω ότι είναι μέσα στις δυνατότητες του μέσου ανθρώπου η καθημερινή διασκέδαση.
        Και το κάμπινγκ και σ’εμένα αρέσει. Με εξιτάρει. Και πεζοπορία και απλές ΄βολτες στη θάλασσα αγαπώ, αλλά δεν κρύβομαι πίσω από το δάχτυλο ότι δεν μ’αρέσει και να διασκεδάσω αλλιώς. Άλλο τώρα ποιες είναι οι δυνατότητές μου οι οικονομικές και το έχω αποδεχθεί.
        Ο άνθρωπος σήμερα ειδικά ο νέος παρασύρεται από το σύστημα που του δείχνει έναν ορισμένο τρόπο διασκέδασης και μάλιστα αγοράζει ξεπερνώντας κατά πολύ τα έσοδά του.
        Λάθος μέγα!
        Μεγαλώνοντας και εγώ θέλω πιο απλά πράγματα γιατί αυτά με γεμίζουν. Βλέπεις μεγαλώνοντας ηρεμεί ο άνθρωπος, το αίμα »δεν βράζει ΄»όπως στα νιάτα . Εσύ βέβαια είσαι μικρή ακόμη αλλά θα το δεις μεγαλώνοντας.
        Όσο για τα πολιτικά σε μια χώρα, ναι τα πάντα είναι πολιτική αλλά άλλο τι πρέπει να εφαρμοστεί για το γενικό καλό και άλλο τι αρέσει στον καθένα, ναι;
        Φιλάκια

        1. By Joanna IK

          22 Νοεμβρίου 2020 at 20:18

          ..Άννα, μοιράζεσαι σημαντικές σκέψεις, τροφή για περαιτέρω σκέψη και συζήτηση 🙂
          Πώς λειτουργεί η γυναικεία φιλαρέσκεια.. η προσοχή μου πάει στο ότι είμαι μικρή ακόμη. Αυτό θέλω να ακούω. Γιατί; Σαν επιβεβαίωση πως έχω χρόνο ημερολογιακό μπροστά μου για να μάθω καλύτερα τον κόσμο, να ‘πειραματιστώ’ με κοινωνικά και πολιτικά ρεύματα, να βεβαιωθώ πως αυτό που σκέφτομαι συμφωνεί με αυτό που πράττω. Πως μπορώ -να μάθω- να κάνω επιλογές χρόνου και χρήματος που με κάνουν να νιώθω όμορφα με τον εαυτό μου..

          1. Από την Ainafets

            23 Νοεμβρίου 2020 at 19:32

            Αυτό είναι το σχόλιο της Ainafets, που με τα σχόλιά της κάνει τις συζητήσεις μαγικές 🙂 Εκτάκτως μέσω email
            – – – –
            Θα είμαι σύντομη, λόγω έλλειψης χρόνου (θα κάψω τον αρακά!) και όχι λόγω χρημάτων, παρόλο που ζω με πετσοκομμένη σύνταξη! 😉
            Τα τελευταία χρόνια μελετώ την Κβαντομηχανική και με χαρά διαπιστώνω πως οι Φυσικοί μη μπορώντας να ερμηνεύσουν τα μυστήρια του σύμπαντος, στράφηκαν στην φιλοσοφία! (χαχα!) 😛
            Φιλοσοφώντας λέω, πως ο χρόνος είναι σχετικός και δίνω παράδειγμα:
            «Όταν περνάω καλά, δεν καταλαβαίνω πότε πέρασε η ώρα!» 🙂
            «Όταν περιμένω στο κρύο και στην ουρά σε κάποια τράπεζα, η ώρα δεν περνά με τίποτα!» 🙁

            Μέσω των νευροεπιστημών, διαπιστώσαμε
            ότι ο χρόνος δεν είναι αυτό που νομίζαμε.

            Ο χρόνος δεν είναι κάτι που ακολουθείς παθητικά,
            είναι κάτι που δημιουργεί ο καθένας με το μυαλό του.
            Ο εγκέφαλός μου κι ο δικός σας
            βλέπουν διαφορετικά το ίδιο πράγμα.
            Ντέιβιντ Ίγκλμαν , νευροεπιστήμονας.

            Όσο για το χρήμα, όσες λιγότερες οι ανάγκες μας, τόσο το καλύτερο για το πορτοφόλι μας! 😉

            ΑΦιλάκια στην όμορφη παρεούλα! 🙂

          2. By Joanna IK

            23 Νοεμβρίου 2020 at 19:59

            Όχι, δεν θέλουμε να καεί το φαγητό, για πολλούς λόγους 🙂
            Προσωπικά, δεν γνωρίζω πολλά για την Κβαντομηχανική (πέρα από κάποια άρθρα που έχω διαβάσει, του Ντήπακ Τσόπρα) και την φιλοσφική της προσέγγιση του κόσμου.
            Από όσα διαβάζω, καταλαβαίνω πως ακόμη και η έννοια του χρόνου είναι / θεωρείται σχετική. Άρα, το αν κάποιος ξοδεύει ή επενδύει πολύ χρόνο στην απόκτηση αγαθών, είναι θέμα ερμηνείας – πώς ο ίδιος ερμηνεύει τον χρόνο και το χρήμα. Φοράμε όμως ρολόι, να έχουμε ένα κοινό σημείο αναφοράς με τους άλλους.. Άρα μπορούμε να πούμε (με ερωτηματικό) πως έχουμε τον κοινωνικά οργανωμένο χρόνο – αυτόν που βλέπουμε στο ρολόι, και την ατομική προσέγγιση του χρόνου.. Ενδιαφέρον!

Αφήστε το Σχόλιο σας

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *